اعتراف به گناه چیست؟

هنگامی که در پرستشِ یک جماعت اصلاح‌شده شرکت می‌کنید، ممکن است خادمِ کلیسا شما را در اعتراف به گناه رهبری کند. او ممکن است از پیش شریعتِ خدا را بخواند و سپس دعا کند یا بخشش را از طریق خون مسیح اعلام نماید. معنای این اعتراف به گناه چیست؟ ریشهٔ این عمل کجاست؟ و چگونه می‌توان با وفاداری بیشتری در آن مشارکت کرد؟

معنای اعتراف به گناه

اول یوحنا 9:1 می‌گوید:

«اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد.»

یوحنا در اینجا واژه‌ای برای «اعتراف» به کار می‌برد که به معنای «هم‌سخن شدن» یا «گفتن همان چیز» است. اعتراف به گناه یعنی با توصیف کتاب‌مقدسیِ خدا از گناهِ خود موافقت کنیم.

در پرستشِ جماعتی، اعتراف به گناه، زمانی معین در مراسم پرستشی است که خادم، بدن مسیح را در اذعان به گناهانشان رهبری می‌کند و سپس دعا می‌نماید که آنها رحمت خداوند را که در مسیح فراهم شده دریافت نمایند.

خاستگاهِ اعتراف به گناه

در خیمه و معبد عهد عتیق، خداوند فرمان داد که درِ صحن رو به سوی شرق باشد (خروج 13:27). این جهت به این دلیل برگزیده شد که آدم و حوا پس از سقوط به گناه، به سوی شرق از باغ رانده شدند (پیدایش 24:3). این درگاه، دعوتی فیض‌آمیز برای بازگشت اسرائیل به سوی خدا بود.

نخستین چیزی که پرستش‌کنندگان هنگام ورود می‌دیدند، مذبح بود. آنان می‌ایستادند، دستان خود را بر حیوانِ قربانی می‌نهادند و در حالی که کاهن آن را به خدای قدوس تقدیم می‌نمود گناهانشان را اعتراف می‌کردند. این عمل به آنان یادآوری می‌کرد:

«بدون ریختن خون، آمرزشی نیست» (عبرانیان 22:9؛ همچنین ر.ک لاویان 11:17).

عبرانیان 10:9­-22 به این قربانی‌ها اشاره می‌کند تا نشان دهد که حیوانات هیچ قدرت پاک‌کنندگیِ حقیقی نداشتند. در مقابل می‌خوانیم:

«پس خون مسیح که به واسطۀ آن روح جاودانی، خویشتن را بی‌عیب به خدا تقدیم کرد، وجدان ما را از اعمال منتهی به مرگ پاک خواهد ساخت تا بتوانیم خدای زنده را خدمت کنیم!» (عبرانیان 14:9).

برای بازتابِ این نیاز به خونِ مسیح در نزدیک شدن به خدا، بسیاری از آیین‌های پرستشی اصلاح‌شده، اعتراف به گناه را در ابتدای پرستش جمعی قرار دادند. جان کالوین جلسات پرستشی جماعت‌های سوئیسیِ ژنو و استراسبورگ را با دعای استمداد آغاز می­کرد:

«یاری ما در نام خداوند است که آسمان و زمین را آفرید!» (مزمور 8:124).

پس از آن، اعترافی عمومی به گناه انجام می‌شد. چنانکه کالوین می‌گوید:

«در همهٔ کلیساهای منظم، به پیروی از رسمی سودمند، خادم در هر روزِ خداوند، نسخه‌ای به نامِ خود و قوم، برای اعتراف تنظیم می­کند که در آن اعترافی مشترک به بی‌عدالتی به عمل می‌آورد و از خداوند طلبِ آمرزش می‌کند» (مبادی مذهب مسیحیت ۳.۴.۱۱).

این عمل به واسطۀ نفوذِ کالوین و دیگران گسترش یافت. «راهنمای وست‌مینستر برای پرستشِ عمومی» بیان می‌کرد که خدمت‌ها باید با «اعتراف به عظمت و جلال غیرقابل ‌ادراکِ خداوند (که در حضورِ او ایشان به گونه‌ای خاص ظاهر می‌شوند) و به پستی و نالایقیِ خود برای چنین نزدیکی به او» آغاز گردد. سپس این راهنما به‌تفصیل شیوه‌های گوناگون اعتراف به گناه را بیان می‌کرد. ما به عنوان وارثان روحانی، این عملِ اصلاح‌شده را به ارث برده‌ایم.

عملِ اعتراف به گناه

در اینجا سه راهکار برای مشارکت وفادارانه‌تر در اعتراف به گناه آمده است:

۱) به بزرگی گناه خود اذعان کنید

اغلب تنها به عملِ گناه می‌اندیشیم؛ حال آنکه مسئلهٔ بزرگ‌تر این است که علیه چه کسی گناه کرده‌ایم.

اگر سبیلی خنده­دار بر پرتره‌ای که من کشیده‌ام، بکشید، خطا ناچیز است؛ چرا که من هنرمند بدی هستم! اما اگر به لوور بروید و به نحوی موفق شوید همان سبیل را بر «مونالیزا»ی داوینچی بکشید، گرفتار دردسر بزرگی می‌شوید؛ زیرا شاهکاری را بی‌حرمت کرده‌اید.

به همین دلیل، گناه علیه مالکِ همهٔ آفرینش امری بس سنگین است. هنگامی که داوود گناه زنا با بتشِبَع و قتل شوهر او - دو انسانی که به صورت خدا آفریده شده بودند - را اعتراف کرد، گفت:

«به تو، آری به تو، گناه ورزیده‌ام» (مزمور 4:51).

۲) بر بُعدِ جمعیِ گناهانمان اندوهگین باشید

در دعای ربانی می‌گوییم: «قرضهای ما را ببخش» (متی 12:6؛ تاکید افزوده). ما به واسطۀ روح مسیح با دیگران در کلیسا متحدیم. گناهِ ما بر جماعت اثر می‌گذارد؛ از این رو باید گناهان خود را با هم اعتراف کنیم.

پولُس گفت:

«آیا نمی‌دانید که معبد خدایید و روح خدا در شما ساکن است؟» (اول قرنتیان 16:3).

ضمیر «شما» در این آیه جمع است. گناهان در بدنِ مسیح ماهیتی توهین‌آمیز دارند، زیرا خدای قدوس در آن ساکن است. کلیسا همچون موزهٔ هنرِ خداست و «رنگی» که ما را زیبا می‌کند، خون مسیح است (عبرانیان 28:10–۳۱). همان‌گونه که توماس واتسون گفت: «گناهان شریران، خدا را به خشم می‌آورد؛ گناهان قومِ خودِ او، دلش را می‌آزارد.»

۳) پشیمانیِ حقیقی از گناه را ابراز نمایید

کتاب مقدس نمونه‌های بسیاری از اعتراف اسرائیل به گناهانش را ثبت کرده است؛ مانند زمانی که خداوند پس از شکایت در بیابان، مارهای آتشین را فرستاد (اعداد 7:21)، یا هنگامی که قوم از اسارت بازگشتند تا دیوارهای اورشلیم را بازسازی کنند (نِحِمیا 1:9–۳). در این گزارش‌ها اندوهِ راستینِ قومِ خدا را می‌شنویم.

هرچند جماعتِ شما شاید در چنین وضعیت نازلی نباشد، هر گناهی علیه خداوند باید اندوه واقعی به بار آورد. بسیاری از مزامیر که غالبا برای اعتراف به گناه خوانده یا سروده می‌شوند، سوگواری صمیمانه‌ای را بر لغزش‌های ما بیان می‌کنند. این زبانِ اعتراف باید عادتی منظم و مورد انتظار در کلیسا باشد. چنانکه مارتین لوتر گفت: «پس هنگامی که شما را به اعتراف فرا می‌خوانم، در واقع شما را به مسیحی بودن فرا می‌خوانم.»