چرا تعمید اهمیت دارد؟

تعمید از زمان آغاز ایمان مسیحی، در قلب این ایمان جای داشته است. با این حال، ریشه‌های تعمید بسیار عمیق‌تر از صرفاً بنیان‌گذاری کلیسای عهدجدید است. این ریشه‌ها تا عمق عهدقدیم و رابطهٔ عهدی که خدا با قوم خود بسته است، امتداد می‌یابند. در حقیقت، اگر دانش کافی از نشان‌ها و مهرهای عهدقدیم نداشته باشیم، نمی‌توانیم تعمید عهدجدید را به‌درستی درک کنیم. به‌عبارت دیگر، خدایی که به عهد خود وفادار است، از همان ابتدا—بازمی‌گردد به دو درخت باغ عدن—نشانه‌ها و علامت‌های دیدنی به قوم خود داده است. متأسفانه، ما در زمانی زندگی می‌کنیم که بی‌سوادی کتاب‌مقدّسی بسیار زیاد است. سردرگمی زیادی دربارهٔ آنچه کتاب‌مقدّس در مورد همه چیز می‌گوید، از طبیعت خدا گرفته تا درک کتاب‌مقدّسی از انسان، و بله، حتی تعمید، وجود دارد. با وجود این همه سردرگمی، مهم است که به این بپردازیم که تعمید چیست تا درک کنیم چرا اهمیت دارد و چگونه برای مسیحی حیاتی و ضروری است.

یک نشان و یک مهر
اولاً، تعمید نشان و مهر عهدی است که خدا با قوم خود بسته است. تعمید یک نشانگر دیدنی است که به واقعیتی بزرگ‌تر اشاره دارد. در ابتدا، خدا نشان عهد یعنی ختنه را در پیدایش ۱۷ به ابراهیم داد. این عمل بریدنِ گوشت، قوم عهد خدا را علامت‌گذاری می‌کرد و وعده‌هایی را که خدا به آنان داده بود، یادآوری می‌کرد. با این حال، در پیدایش ۱۷: ۱۰، خدا ختنه را «عهد من که نگاه خواهید داشت» می‌خواند. می‌توان به یاد آورد که چگونه خداوند عیسی، هنگامی که شام خداوند را برقرار کرد، شراب را ریخت و گفت: «زیراکه این است، خون من در عهد جدید» (متی ۲۶: ۲۸). نه ختنه و نه شراب، خودِ جوهر عهد نبودند، بلکه به واقعیت خودِ عهد اشاره داشتند. بین نشان و آن چیزی که نشان داده می‌شود (که اعتقادنامه‌ی وست‌مینستر بخش ۲۷. ۲ آن را «اتحاد مقدّس» می‌خواند)، چنان رابطهٔ نزدیکی وجود دارد که می‌توان به یکی اشاره کرد و منظور دیگری باشد.

تمثیل حلقهٔ ازدواج را در نظر بگیرید. حلقه‌های ازدواج خودِ ازدواج نیستند، بلکه نشانه‌ای هستند که فردی که آن را پوشیده، در حال ازدواج است. این حلقه به‌عنوان یک یادآور دیدنی عمل می‌کند که فرد متأهل از آنِ خود نیست، بلکه متعلق به دیگری است. در مورد تعمید نیز چنین است. در تعمید، به ما نشان قوم عهد جدید داده می‌شود، که به رابطهٔ عهدی ما با خدای تثلیث که به او تعلق داریم، اشاره می‌کند. مسیحیان به خدای تثلیث تعلق دارند، و کسانی که به او تعلق دارند، باید نشان او را با خود داشته باشند.

یک نام جدید
در تعمید، کسانی که نشان عهد را دریافت کرده‌اند، نام جدیدی نیز دریافت می‌کنند که به یک هویت جدید مربوط می‌شود. نامی که در تعمید به ما داده می‌شود، با کسی که در او تعمید یافته‌ایم، مطابقت دارد. فرمان عیسی را به یاد بیاورید که بروید و «ایشان را به اسمِ اب و‌ ابن‌ و روح‌القدس تعمید دهید» (متی ۲۸: ۱۹). پولس رسول این ایده را در نظر می‌گیرد وقتی می‌گوید: «جمیع ما که در مسیح عیسی تعمید یافتیم، در موت او تعمید یافتیم؟» (رومیان ۶: ۳). او از زبان مشابهی در غلاطیان ۳: ۲۷ استفاده می‌کند: «همه‌ی شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را در بر گرفتید». همان‌طور که در عهد قدیم، مردم در واقعهٔ خروج، «به موسی تعمید یافتند، در ابر و در دریا» (اول قرنتیان ۱۰: ۲)، ما نیز در خروج جدید، «در مسیح» تعمید می‌یابیم.

برای ایماندار، این به معنای آن است که مهم‌ترین حقیقت در مورد ما، اتحاد ما با مسیح است. ما به‌گونه‌ای نزدیک «در مسیح» هستیم که می‌توان گفت وقتی او مرد، ما نیز مردیم: «با مسیح مصلوب شده‌ام ولی زندگی می‌کنم لیکن نه من بعد از این، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند» (غلاطیان ۲: ۲۰)، و هنگامی که برخاست و صعود کرد تا در دست راست پدر بنشیند، ما نیز چنین کردیم: «و با او برخیزانید و در جای‌های آسمانی در مسیح عیسی نشانید» (افسسیان ۲: ۶). امروزه، بسیاری در مورد هویت خود سردرگم هستند. این وضعیت بسیاری را در توده‌ای از سردرگمی، افسردگی و یأس رها کرده است. اما، ای ایماندار عزیز، تو نام خودِ خدای تثلیث را بر خود داری. هویت تو این است که با خداوند عیسی مسیح متحد هستی، یک آفریدهٔ جدید که در تعمید با او دفن شده و برخاسته است تا در تازگیِ حیات گام بردارد: «پس، چون‌که در موت او تعمید یافتیم، با او دفن شدیم... ما نیز در تازگی حیات رفتار نماییم» (رومیان ۶: ۴-۵). ما نباید به آنچه دنیا یا حتی نفس خودمان در مورد ما می‌گوید گوش دهیم، بلکه باید به آنچه خدا از طریق تعمید در مورد ما می‌گوید، گوش کنیم.

ابزاری جهت فیض
در نهایت، تعمید اهمیت دارد زیرا وسیله‌ای از فیض است. ما زائرانی ضعیف و خسته در مسیر صهیون آسمانی هستیم، و در این سفر به منابع قدرت نیاز داریم. تعمید به‌عنوان یکی از این منابع قدرت عمل می‌کند. خدا این آیین را به کلیسا داده است تا قوم خود را تقویت و تغذیه کند. این بدان معنا نیست که تعمید فی‌نفسه قدرتی دارد، بلکه روح‌القدس از عمل تعمید برای انتقال فیض به قوم خدا استفاده می‌کند، هنگامی که این نشان با ایمان همراه شود. تعمید قلب‌های ما را در محبت به مسیح تقویت می‌کند، زیرا به ما یادآوری می‌شود که همان‌طور که آب پاک می‌کند، مسیح ما را با خون خود شست و پاک ساخت. ایمان ما اطمینان پیدا می‌کند، زیرا به ما یادآوری می‌شود که روح‌القدس بر ما ریخته شده و در ما ساکن است. در لحظات آزمایش و وسوسه، هنگامی که شیطان در ضعیف‌ترین نقطه به ما حمله می‌کند، به ما می‌گوید که هرگز نمی‌توانیم نجات یابیم و خدا هرگز نمی‌تواند ما را دوست بدارد، می‌توانیم با اطمینان با کلمات مارتین لوتر پاسخ دهیم: «من تعمید یافته‌ام! من تعمید یافته‌ام!»