آیا خدا واقعا اهمیت می‌دهد؟

ایمانداران در ژرفای نومیدی یا در اوج شدید اضطراب - اگرچه شاید تنها در خلوت دل خویش - گاهی از خود می­پرسند: آیا خدا واقعا به من اهمیت می‌دهد؟ اگر چنین پرسشی در دل تو نیز برمی‌خیزد، خبر خوشی برایت دارم.

یک پرسش رایج

نخست آنکه شما در این کشمکش تنها نیستید. ایمانداران در سراسر تاریخ چنین پرسشی را مطرح کرده‌اند. حَبَقوق نبی، هنگامی که قوم خدا را زیر ستم بدکاران می‌دید، چنین فریاد برآورد:

«خداوندا، تا به کی فریاد برکشم و تو نشنوی؟» (حَبَقوق ۲:۱؛ نیز بنگرید به ۱:۳ و ۱۳).

مزمورسرایان نیز بارها از خدا خواستند که «برخیزد» و به یاری ایشان آید، و هنگامی که به نظر می­رسید درد و رنجشان بی­پاسخ مانده است، توجه و اهمیت دادن او را زیر سوال می­بردند (مزمور 23:35؛ 23:44). اگرچه آنها می‌دانستند که خدا هرگز به خواب نمی‌رود (مزمور ۴:۱۲۱)، اما سکوت یا بی‌عملیِ او در میانهٔ رنج‌هایشان باعث می­شد که از خود بپرسند آیا او واقعا به آنان اهمیت می‌دهد یا خیر.

این کشمکش محدود به عهد عتیق نیست. در لحظه‌ای از استیصال، شاگردان نزد عیسی فریاد برآوردند:

«استاد، تو را باکی نیست که غرق شویم؟» (مرقس 38:4).

حتی در امور عادی زندگی نیز ایمانداران با چنین پرسشی دست‌وپنجه نرم می­کنند. مارتا که زیر بار خدمتِ بسیار درمانده شده بود، از عیسی پرسید آیا برای او اهمیتی ندارد که برای خدمت کردن تنها مانده است (لوقا 40:10). در طول تاریخ و در شرایط گوناگون، هنگامی که خدا به همان سرعتی که ما انتظار داریم در رنج ما مداخله نمی‌کند - یا از همان آغاز مانع آن رنج نمی‌شود - ایمانداران در همۀ اعصار، توجه و اهمیت دادن او را زیر سوال برده­اند.

پاسخی شگفت­انگیز

دوم اینکه، خدا شما را در این تردید که آیا او به شما اهمیت می­دهد یا خیر، رها نمی‌کند. او مراقبت خویش را به عمیق‌ترین و شکوهمندترین شکل ممکن آشکار ساخته است: در فرستادن پسر محبوب خویش. یوحنای رسول می‌نویسد:

«زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانهٔ خود را داد» (یوحنا 16:3).

این حقیقت بدین معناست که مسیح به طور کامل ناکامی‌ها، دردها و هراس‌هایی را که از زیستن در جهانی آلوده‌به‌گناه برمی‌خیزد درک می‌کند و می‌تواند با ضعف‌های شما همدردی نماید (عبرانیان 15:4).

افزون بر این، مراقبت خدا از طریق حضور و عمل روح‌القدس نیز در زندگی ایمانداران جاری است. هنگامی که عیسی وعدهٔ روح را داد، او را به عنوان «تسلی‌دهنده‌ای دیگر» توصیف نمود که هرگز ما را ترک نخواهد کرد (یوحنا 16:14). برخلاف دوستانِ انسانی که ممکن است خسته شوند یا از ما غافل گردند، روح‌القدس همواره با ما می‌ماند. او هرگز استراحت نمی­کند، هرگز ما را ترک نمی‌کند و هرگز از ما دست نمی‌شوید. این همان تحقق وعدهٔ بنیادین عهد خداست که فرمود:

«او تو را وا نخواهد گذاشت و ترک نخواهد گفت» (تثنیه 8:31؛ عبرانیان 5:13).

این وعده حتی زمانی صادق است که احساسات ما می‌کوشند ما را قانع کنند که تنها مانده‌ایم، ترک شده‌ایم و بیرون از دایرهٔ توجه خدا قرار داریم.

رنج نشان­دهندۀ مراقب خداست

در نهایت، باید دریابیم که مراقبت خدا به این معنا نیست که زندگی ما از رنج و ناکامی تهی خواهد بود، بلکه بدین معناست که ما در میان رنج پایدار خواهیم ماند و از خلال آن رشد خواهیم کرد.

در نگاه نخست این سخن شاید خلاف منطق معمول به نظر رسد، اما کلام خدا به ما تعلیم می‌دهد که رنج، نه تنها ما را نابود نمی­سازد، بلکه پایداری، شخصیت آزموده و امید را پدید می‌آورد (رومیان 5-3:5).

برخی رنج‌ها به عنوان تادیبِ محبت‌آمیز از جانب پدر آسمانی ماست که برای خیریت ما و شراکت در قدوسیت او مقرر شده است (عبرانیان 11-7:12). از این رو، رنج ما - حتی زمانی که جنبهٔ تادیبی دارد - نشانهٔ ترک شدن از سوی خدا نیست، بلکه نشانهٔ محبت و مراقبت اوست.

گونه‌های دیگر رنج نیز این فرصت را به ما می­دهند تا در حیات مسیح شریک گردیم. پولس رسول با جسارت اعلام می‌کند که ما «وارثان خدا و هم‌ارث با مسیح هستیم، زیرا اگر در رنجهای مسیح شریک باشیم، در جلال او نیز شریک خواهیم بود» (رومیان 17:8). حتی خود مسیح نیز اطاعت را از طریق رنج آموخت (عبرانیان 8:5). اگر قرار است شبیه او شویم، ما نیز باید در همان مدرسه تعلیم یابیم. این امر نه باری سنگین، بلکه عطیه‌ای است؛ امتیاز مشارکت در تجربیات نجات‌دهنده­مان.

نتیجه

هر گاه وسوسه شدید که در مراقبت و اهمیت دادن خدا تردید کنید، به صلیب بنگرید. در آنجا محبت خدا به کامل‌ترین وجه آشکار شده است. او پس از پرداختن چنین بهای عظیمی برای رهایی قوم خویش، هرگز - و در حقیقت نمی‌تواند - آنان را ترک کند. اگر او به قوم خود، به شما، اهمیت نمی‌داد، هرگز چنین بهایی را نمی‌پرداخت.

از این رو، رنج شما لزوما نشانهٔ آن نیست که خدا لطف خود را از شما برداشته است، بلکه چه بسا نشانهٔ کار مستمر او در شما باشد.پس دل قوی دارید. هنگامی که تردیدها هجوم می‌آورند و ایمانتان سست می‌نماید، او شما را رها نخواهد کرد. روزی، وقتی از جایگاهی آکنده از آرامش به این آزمایش بنگرید، خواهید دید که آنچه شما را نگاه داشت نه قوت چنگ زدن شما به صلیب، بلکه قدرت دستان میخکوب‌شدۀ او بود که شما را حمل می‌کرد، نگاه می‌داشت، استوار می‌ساخت و هرگز شما را ترک نکرد و وانگذاشت.