یافتن امید در میان بیماری سخت

در روز تولد پنج سالگی پسرم، در یک مرکز درمان سرطان، ششصد مایل دورتر از خانه نشسته بودم. به کیسه‌های سِرُم که داروهای شیمی‌درمانی از آنها به درون بدنم جریان می‌یافت، نگاه می­کردم. من در حال مبارزه با نوع نادری از سرطان بودم و برای شرکت در یک آزمایش درمانی ناچار بودم چندین ماه از شوهر و سه فرزند خردسالم دور بمانم.

در آن زمان، امیدهای دنیوی من به‌شدت متزلزل شده بود. سلامتی‌ام را از دست داده بودم و همراه با آن، نیرویم، موهایم و آینده‌ای که پیش‌تر قابل پیشبینی به نظر می‌رسید. به جای آنکه از خانواده‌ام مراقبت کنم، روزهایم در اتاق‌های انتظار، انتقال خون، آزمایش‌های پزشکی و خواب‌های کوتاه می‌گذشت. بسیاری از لحظات ارزشمند زندگی فرزندانم را از دست دادم و نمی‌دانستم آیا زنده خواهم ماند تا روزهای بیشتری را در کنار آنان ببینم یا نه.

در میان این مبارزهٔ طولانی با بیماری برای زنده ماندن، به امیدی نیاز داشتم که بتواند در برابر فراز و نشیب‌های این راه دشوارِ مبارزه­ام با بیماری، تاب بیاورد. به رحمت و فیض خدا، ما به چنین امیدی دسترسی داریم: خداوند و نجات‌دهندهٔ ما، عیسای مسیح. پطرس رسول نخستین رسالهٔ خود را خطاب به ایماندارانی نوشت که در رنج بودند تا به آنان یادآوری کند که امید ما در مسیح با آزمایش‌های این جهان از میان نمی‌رود و تا پایان پرجلال خود پایدار می‌ماند.

امید زندهٔ ما

پطرس نامهٔ خود را با این خبر خوش آغاز می‌کند:

«متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که از رحمت عظیم خود، ما را به واسطهٔ رستاخیز عیسی مسیح از مردگان، تولدی تازه بخشید، برای امیدی زنده» (اول پطرس 3:1).

ما به نجات‌دهنده‌ای تعلق داریم که در قبر نماند. او از مردگان برخاست و پیروزی بر گناه و مرگ را اعلام کرد (اول قرنتیان 54:15-­57). رستاخیز او آغاز داستانی بزرگ‌تر است. مسیح، نخستین ثمرهٔ رستاخیز است و همهٔ کسانی که به او تعلق دارند به سبب او تا ابد خواهند زیست، زیرا او امید زندۀ ماست (اول قرنتیان 20:15-­23).

هنگامی که از عوارض یک بیماری سخت رنج می­بریم، خستگی و دلسردی به‌آسانی بر ما غلبه می‌کند. ممکن است امید خود را به اینکه زندگی دوباره به حالت عادی بازگردد، از دست بدهیم. اما در همان لحظات تاریک می‌توانیم به امید زندهٔ خود چنگ بزنیم؛ به نجات‌دهنده‌ای که بر قبر پیروز شد. ما امیدی زنده داریم، زیرا نجات‌دهنده‌ای زنده داریم.

امید تزلزل­ناپذیر ما

پطرس ادامه می‌دهد که ما نه تنها برای امیدی زنده از نو مولود شده‌ایم، بلکه تولدی تازه یافته­ایم برای:

«میراثی فسادناپذیر و بی‌آلایش و ناپژمردنی که برای شما در آسمان نگاه داشته شده است؛ و شما نیز به قدرت خدا و به واسطهٔ ایمان، محفوظ هستید برای نجاتی که هم‌اکنون آماده شده است تا در زمان آخر به ظهور رسد» (اول پطرس 4:1-­5).

ایمانداران می‌توانند فراتر از رنج‌های این جهان بنگرند و به میراثی مطمئن چشم بدوزند. بیماری‌هایی که بدن ما را فرسوده می‌کنند نمی‌توانند گزندی به آن برسانند. شرایطی که ما را در این زندگی در هم می‌شکند نمی‌تواند کمال و پاکی جاودانیِ آن را از میان ببرد. آنچه خدا برای قوم خود در آسمان نگاه می‌دارد، از دسترس هر آسیبی خارج است.

امید ما تزلزل­ناپذیر است، زیرا دستِ نگاه‌دارندهٔ خداوند بر ما تزلزل­ناپذیر است.

اما چگونه می‌توانیم مطمئن باشیم که این میراث ناپژمردنی را دریافت خواهیم کرد؟ پطرس می‌گوید ما به واسطۀ ایمان، توسط قدرت خدا محفوظ هستیم. این امید به قدرت خودمان یا میزان قوت ایمانمان بستگی ندارد. ما این میراث را به سبب رحمت خدا دریافت می‌کنیم و به قدرت خدا حفظ می­نماییم. امید ما تزلزل­ناپذیر است، زیرا دستِ نگاه‌دارندهٔ خداوند بر ما تزلزل­ناپذیر است (یوحنا 27:10-29).

امید پرجلال ما

هنگامی که پطرس از این امید زنده و تزلزل­ناپذیر سخن می‌گوید، رنج‌های زندگی را نادیده نمی‌گیرد. با این حال، او ایمانداران را دعوت می‌کند که در میان آزمایش‌ها نیز شادی کنند:

«در این بسیار شادمانید، هرچند اکنون زمانی کوتاه بنا به ضرورت در آزمایشهای گوناگون غمگین شده‌اید، تا اصالت ایمانتان در بوتۀ آزمایش به ثبوت رسد و به هنگام ظهور عیسی مسیح به تمجید و تجلیل و اکرام بینجامد» (اول پطرس ۶:۱-۷).

وعده‌های خدا نگاه ما را از مشکلات موقتی به جلال جاودانی معطوف می­سازد. به دلیل کار خدا در ما، رنج‌هایی که تجربه می‌کنیم ایمان ما را می‌آزماید و اصالت آن را آشکار می‌سازد. هنگامی که مسیح بازگردد، ایمانی که خدا در میان این آزمایش‌ها در ما پرورش داده است به ستایش و جلال و حرمت خواهد انجامید.

این جلال ممکن است به جلال مسیح، جلالی که ما با او دریافت می­کنیم، و یا به هر دو اشاره داشته باشد. اما می­دانیم که آیندهٔ ما با مسیح آینده‌ای پرجلال است. همین حقیقت به ما توان می‌دهد که حتی در میان رنج‌های امروز نیز امید و شادی داشته باشیم.

امید ما در مسیح پناهگاهی استوار است؛ زمانی که درد بر ما چیره می‌شود، ترس ما را فرا می‌گیرد و تغییراتی که در بدن و آیندهٔ ما رخ می‌دهد ما را خسته می‌کند، به سبب این امید زنده، استوار و پرجلال، ما نیز می‌توانیم با پطرس بگوییم:

«متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح» (اول پطرس 3:1).