۵ نکته که باید دربارهٔ قدوسیت بدانید

۱. قدوسیتِ خدا اهمیت دارد

«قدوس، قدوس، قدوس است خداوندِ لشکرها» (اشعیا ۳:۶؛ نیز مکاشفه ۸:۴).

این اعلان آسمانی، زمانی طنین‌انداز شد که اشعیای نبی به حضور خداوندِ نشسته بر تخت جلال آورده شد. موجودات آسمانی در برابر هیبت ذات الهی و پاکی مطلق او در خشیت و حیرت ایستاده‌اند. هنگامی که انسان با خدای قدوس روبه‌رو می‌شود، و او را چنانکه واقعا هست درک می‌نماید، پاسخی مشابه در دل او پدید می‌آید. در نور قدوسیت الهی، تباهی و ناپاکی انسان به طور کامل و بی‌پرده آشکار می‌گردد (اشعیا ۵:۶) و ما نسبت به داوری هولناک و قطعی بر گناه متقاعد می‌شویم. اما شگفت اینجاست که از دل همین قدوسیت، راه تطهیر و نجات نیز جاری می‌شود (اشعیا 7-6:6).

اغلب اوقات، قدوسیت خدا در نظر انسان گناه‌آلود، موضوعی کم‌اهمیت و فاقد جذابیت به نظر می‌رسد. هنگامی که ما توسط گناه کور شده­ایم، قدوسیت او موضوعی بی­ربط تلقی می­گردد. با این حال خدا همچنان قدوس است. تمامی اعمال او - در خلقت، نجات و داوری - بر اساس قدوسیت او انجام می‌شود. قدوسیت خداوند برای همۀ انسان‌ها اهمیتی حیاتی دارد، زیرا بر سرنوشت نهایی هر فرد تاثیر قطعی خواهد گذاشت. این تاثیر یا به صورت مکافات عادلانۀ گناه ظاهر خواهد شد، در زمان اجرای داوری نهایی خداوند، و یا به صورت فیض شگفت‌انگیز نجات از طریق عیسای مسیح؛ «آن قدوس و عادل» (اعمال ۱۴:۳).

۲. قدوسیت برای نجات ضروری است

برای راه رفتن با خدا و ایستادن در روز داوری، انسان به قدوسیت نیاز دارد. اما از آنجا که ذاتا گناهکاریم، خود قادر به تولید قدوسیت نیستیم. خبر خوش این است که خدا اراده کرده این قدوسیت را به قوم خود عطا کند و آن را به وسیلهٔ روح‌القدس در ایشان به عمل آورد (رومیان ۱۶:۱۵).

در عین حال، کلام خدا فرمان می‌دهد:

«سخت بکوشید که با همۀ مردم در صلح و صفا به سر برید و مقدّس باشید، زیرا بدون قدّوسیت هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید» (عبرانیان ۱۴:۱۲). این به معنای پیشرفت در قدوسیتمان است. خداوند این پیشرفت را نیز فراهم می‌کند، اما ما باید با جدیت و ایمان، او را بطلبیم تا این کار را در ما به انجام رساند. هدف ما باید خشنود ساختن او باشد، در حالی که تنها اوست که هم اراده و هم قدرت انجام این کار را در ما به وجود می‌آورد (فیلیپیان 13-12:2). این فرآیند شامل اعتراف صادقانه به گناه، روی‌گردانی قاطع از آن و پیروی آگاهانه از مسیرهای عدالت الهی است. خداوند در محبت و مراقبت پدرانه‌اش اراده فرموده که قومش رابطه‌ای نزدیک و شخصی با او داشته باشند؛ رابطه‌ای که در آن بتوانیم با اطمینان و آزادی برای هر نیازی که داریم نزد او حاضر شویم. هرچند ما بارها او را ناامید می‌سازیم، اما می‌توانیم با اطمینان خاطر دلگرم باشیم که او همان کاری را که در ما آغاز کرده است، تا روز عیسای مسیح به کمال خواهد رسانید (فیلیپیان ۶:۱).

۳. قدوسیت در مرکز نجات قرار دارد

قدوسیت خدا در قلب نجات جای دارد، هرچند اغلب نادیده گرفته می‌شود. در مسیح، قدوسیت خداوند به طور همزمان گناه ما را آشکار می‌سازد و نجات ما را از آن فراهم می‌آورد. نکتۀ اساسی این است که کلام خدا بارها و بارها اطمینان می‌دهد که قدوسیت او نجات یک مسیحی را تضمین و تامین می‌کند (اشعیا 1:6-­7؛ زکریا ۳؛ رومیان ۱۰:۵).

گزارش‌های کتاب‌مقدسی از زندگی، مرگ، رستاخیز و تولد تازۀ مسیح، این اطمینان را بیش از پیش تقویت می‌کنند و نشان می‌دهند که قدوسیت خدا در هستۀ مرکزی نجات مسیحی قرار دارد. مزمور 16 دربارهٔ مسیح بیان می­کند: «نخواهی گذاشت سرسپردۀ تو فساد را ببیند» (مزمور ۱۰:۱۶).

رستاخیز او نیز با «روحِ قدوسیت» اعلام شد (رومیان ۴:۱) و همچنین تولد تازهٔ ما، عمل روح‌القدس است (یوحنا 8-5:3). قدوسیت خداوند در تک‌تک این مراحل حیاتی - و در واقع در هر جنبه‌ای از فرآیند نجات - به‌وضوح نمایان است. از طریق فیض خداوند که در عیسای مسیح به ما ارزانی شده، می‌توانیم قدوسیت او را به عنوان نجات خود در نظر بگیریم.

۴. قدوسیت به معنای «مقدس‌تر بودن از دیگران» نیست

اصطلاح انگلیسی «Holier than thou» (مقدس‌تر از تو) برای توصیف فردی به کار می‌رود که خود را از نظر اخلاقی برتر از دیگران می‌داند. این رویکرد نه تنها قدوسیت حقیقی نیست، بلکه ضد آن است. قدوسیت حقیقی بازتاب دادن شخصیت خداست، و عیسی خدا را چنین معرفی کرد: «من حلیم و افتاده‌دل هستم» (متی ۲۹:۱۱).

مسیح، که در قدوسیت کامل بود، به اختیار خود پایین‌ترین جایگاه را پذیرفت، بر صلیب ملعون شد و شرم و لعنت گناهان ما را بر خود گرفت. پیروی وفادارانه از تعالیم او مستلزم اتخاذ همان جایگاه فروتنانه و خدمتگزارانه نسبت به دیگران است، نه برتری‌جویی یا سلطه (لوقا 11-10:14؛ یوحنا 17-14:13؛ اول پطرس ۶:۵).

نگرش «مقدس‌تر از تو» یا خودمقدس‌بینی، ویژگی برجستۀ عدالت شخصی و خودمحق‌پنداری است. در مَثَل عیسی دربارۀ فریسی و خراجگیر (لوقا 14-9:18) فریسیِ حق‌به‌جانب، خود را از نظر اخلاقی برتر از خراجگیر می‌دانست و در دعایش خدا را شکر کرد که مانند او نیست. اما خداوند، خراجگیر را که با تواضع و طلب رحمت نزد او آمد، عادل شمرد و او را پارسا به خانه بازگرداند. قدوسیت حقیقی خود را در ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری آشکار می‌سازد، اما همواره - همان‌گونه که مسیح نمونه بود و تعلیم داد - با فروتنی عمیق همراه است و هرگز با غرور روحانی، خودبرتربینی یا تحقیر دیگران همراه نمی‌گردد.

۵. مشیت الهی برای رشد ایمانداران در قدوسیت است

از آنجا که ارادهٔ آشکار خدا این است که فرزندانش در قدوسیت تصویر او را بازتاب دهند، مشیت الهی نیز به گونه‌ای طراحی شده است که این هدف را برای ما فراهم آورد و ما را قادر سازد تا در آن به طور پیوسته رشد کنیم. او در مشیت خود، ما را به سوی ایمان به عیسای مسیح می‌آورد و به نجات هدایت می‌نماید. در مشیت خود، ما را به خاطر گناهانمان تادیب می‌کند تا بتوانیم در قدوسیت او شریک شویم. این تادیب، هرچند در لحظه دردناک و ناخوشایند است، اما در نهایت «محصول آرام و عادلانۀ عدالت» را برای کسانی که به وسیلۀ آن تربیت شده‌اند به بار می‌آورد (عبرانیان 11-10:12).

خداوند همچنین ابزارهای ضروری رشد در قدوسیت را فراهم می‌آورد یعنی روح‌القدس، کتاب‌مقدس و کلیسا؛ تا راه قدوسیت را مهیا کرده و آموزش دهد. حتی نظم هفته نیز برای تقدیس زندگی ما طراحی شده است: «روز شَبّات را به یاد داشته باش و آن را مقدس شمار» (خروج ۸:۲۰)، زیرا این روزی است که خدا خود آن را تقدیس فرموده است (خروج ۱۱:۲۰).

با رعایت دقیق آنچه خداوند دربارۀ «روز خداوند» مقرر داشته، ما برای هفتۀ پیش رو نیروی روحانی دریافت می‌کنیم و در حالی که گام‌به‌گام به دیدار نجات‌دهندۀ خود در شهر مقدس آسمانی نزدیک‌تر می‌شویم یاری و تقویت مداوم می‌یابیم.