عهدِ اعمال چیست؟

در «عهد اعمال» که گاه «عهد آفرینش» یا «عهد حیات» نیز نامیده می‌شود، خداوند آدم و حوا را از خوردن میوۀ درخت شناخت نیک و بد منع نمود (پیدایش ۲:‏۱۵:۲-۱۷). اطاعت کامل از این عهد، ایشان را در حیات تثبیت می‌کرد؛ به این معنا که در حضور خدا پارسا شمرده می‌شدند و وارث حیات جاودان می‌گشتند.

این عهد را «عهد اعمال» می‌نامیم، زیرا تلاش انسانی وسیلهٔ دستیابی به برکت آن بود. اعمال نیکِ ناشی از اطاعت یعنی بارور شدن، تسلط بر زمین و پرهیز از درخت ممنوع می‌توانست حیات جاودان را برای آدم و نسل او تحقق بخشد (پیدایش ۲۸:۱؛ ۱۵:۲-۱۷).

چنانکه می‌دانیم، آدم و حوا این عهد را شکستند و خود و تمامی نسل خویش به جز یک تن، یعنی عیسی را در گناه فرو بردند. در آدم، ما توانایی نگه داشتن عهد اعمال را از دست دادیم (رومیان ۹:۳-۲۰)، اما این بدان معنا نیست که این عهد ملغی شده است. ما همچنان تحت الزامات آن هستیم؛ لیکن به سبب ناتوانی خود، تنها امید ما این است که دیگری به جای ما آن را به‌کمال به جا آورد (غلاطیان ۱۰:۳-۱۴).

برای بازگرداندن بهشت به قوم خویش، مسیح می‌بایست «آدم دوم» گردد؛ یعنی در شباهت ما ظاهر شود تا بتواند خدا را به طور کامل اطاعت کند و در مقام نمایندهٔ ما، در جایی که آدم شکست خورد، پیروز گردد. پولس این حقیقت را به‌صراحت تعلیم می‌دهد (اول قرنتیان ۴۵:۱۵)، و این مضمون همچنین به طور ضمنی در روایت‌های وسوسهٔ مسیح در اناجیل همنوا آشکار است.

پس از تعمید، عیسی به بیابان رانده شد؛ جایی که با همان دشمنی روبه‌رو گردید که از مار برای فریب آدم استفاده کرده بود. آدمِ نخست وسوسه شد که به حکمت خویش تکیه کند، نه به ارادهٔ مکشوف خدا. به همین‌سان، آدمِ دوم نیز وسوسه شد که از ارادهٔ خدا یعنی مغلوب ساختن مار از طریق رنج، روی برتابد، هنگامی که شیطان کوشید او را مجبور سازد تا نیازهای خود را در زمانی نادرست برآورده نماید، یا بی‌درنگ و بدون رنج به پادشاهی وارد شود (متی ۱:۴-۱۱). با این حال، برخلاف آدم نخست، مسیح بر وسوسهٔ شیطان غلبه کرد و بدین‌سان زمینه را برای شکست نهایی او بر صلیب فراهم ساخت (کولسیان ۲:‏۱5-۱3).