در خاطر سپردن و پیروی از کتاب‌مقدّس

یادگیری کتاب‌مقدّس مانند یادگیری یک زبان است. بهترین روش برای آموختن هر دو، غوطه‌ور شدن در آن‌هاست. همان‌گونه که فرزندان ما از طریق تکرار، تمرین و کاربرد، زبان انگلیسی را یاد می‌گیرند، خواندن کلام خدا نیز از طریق تمرین مداوم، دعا، ادغام آن در زندگی خانوادگی، و شنیدن موعظه، در ذهن ما تثبیت می‌شود. به بیان دیگر، هرچه بیشتر کلام خدا را در زندگی روزمره خود وارد کنیم و در عمل به کار بگیریم، بیشتر آن را به خاطر می‌سپاریم و به آن دل می‌بندیم.

۱. مطالعه کتاب‌مقدّس به‌صورت منظم و کامل

نخستین قدم، خواندن منظم کل کتاب‌مقدّس است. همان‌طور که در یادگیری زبان به واژگان، دستور زبان، و محتوا نیاز داریم، در شناخت کلام خدا نیز باید این سه عنصر را کسب کنیم. جالب آن‌که مزمور ۱ نمی‌فرماید که ایمان‌داران باید درباره شریعت خداوند تفکر کنند، بلکه چنین امری را مفروض می‌گیرد (مزمور ۱: ۲). بااین‌حال، بسیاری از ایمان‌داران نمی‌دانند چگونه درباره‌ی کلام خدا تأمل کنند. نقطه‌ی آغاز روشن است: باید آن را بخوانیم.

بسیاری از مسیحیان هرگز کل کتاب‌مقدّس را نخوانده‌اند. اگر از خود بپرسیم چقدر از کتاب‌مقدّس را خوانده‌ایم، خواهیم دید که معمولاً به بخش‌های محبوبی مانند اناجیل یا رومیان ۸ تمایل داریم. اما باید به همه‌ی بخش‌های کلام خدا عشق بورزیم، حتی اگر دلیل دیگری نباشد جز اینکه این‌ها سخنان خدای ما هستند. مزمور ۱۱۹ محبت عمیق نسبت به شریعت خدا را بیان می‌کند، زیرا مزمورنویس عاشق خدای شریعت است. برای درک کامل از ذات خدا، به تمامی کتاب‌مقدّس نیاز داریم. بهترین راه برای رسیدن به این هدف، داشتن برنامه‌ی منظم مطالعه است.

طرح‌های گوناگونی برای مطالعه‌ی کتاب‌مقدّس وجود دارد، اما با خواندن روزانه سه تا چهار فصل، می‌توان کل کتاب‌مقدّس را در حدود یک سال خواند. هرچه بیشتر بخش‌های مختلف را مرور کنیم، آنها خود به تفسیر یکدیگر می‌پردازند، و به‌تدریج واژگان، دستور زبان و الگوهای تفکر کتاب‌مقدّسی در ما شکل می‌گیرد. اگر زمانی برای پرستش روزانه‌ی خصوصی کنار نگذاریم و به‌طور مستمر کلام خدا را نخوانیم، چگونه می‌توانیم مانند آپُلّوس «در کتاب‌مقدّس توانا» شویم (اعمال ۱۸: ۲۴)؟

۲. دعا کردن همراه با خواندن کتاب‌مقدس

مطالعه‌ی کتاب‌مقدّس نباید صرفاً به‌عنوان «پرستش شخصی» تلقی شود. بلکه، این عملی از پرستش است که در آن حضور خدا را می‌طلبیم و آن را از طریق دعا ابراز می‌کنیم. ما نه‌تنها باید دعا کنیم که خدا چشمان ما را بگشاید تا «عجایب را از شریعتش» ببینیم (مزمور ۱۱۹: ۱۸)، بلکه باید عبارات کتاب‌مقدسی را در دعای خود بگنجانیم. این پرسش که «این متن چه چیزی از خدا به من نشان می‌دهد؟» می‌تواند حتی متون دشوار را نیز برای ما پرثمر سازد.

برای نمونه، مزمور ۹۰: ۱–۲ اعلام می‌کند که خداوند در تمام نسل‌ها جایگاه امن ماست و «از ازل تا ابد، او خداست». آیا نمی‌توانیم دعا کنیم: «ای خداوند، تو را شکر می‌کنم که من و فرزندانم در تو ساکن هستیم، و چون تو جاودانی هستی، می‌توانی وعده‌هایت را تا ابد برای خانواده‌ام نگه‌داری»؟ جست‌وجوی جلال خدا در دعا، حتی در بخش‌هایی مانند نُه فصل نسب‌نامه در اول تواریخ نیز می‌تواند ما را به پرستش خدا بکشاند، چرا که در آن، وفاداری عهدی خدا به قومش را خواهیم دید، نه صرفاً فهرستی از نام‌ها را.

۳. وارد کردن کتاب‌مقدّس به زندگی خانوادگی

می‌دانیم که محبت ورزیدن به خداوند به معنای سخن گفتن از کلام او با فرزندان‌مان در هر شرایطی است: نشستن، برخاستن، و رفت‌وآمد (تثنیه ۶: ۶–۷). روشن‌ترین راه انجام این امر، تبدیل پرستش خصوصی به پرستش خانوادگی است: با هم کلام خدا را خواندن، دعا کردن، و سرودن کلام خدا. کوتاه و ساده نگه‌داشتن زمان پرستش خانوادگی، آن را مفید و کاربردی می‌سازد، و بهتر از انجام ندادن آن است.

خواندن و دعا کردن با کتاب‌مقدّس در خلوت، و همچنین در خانه، به‌طور طبیعی منجر به گفتگو درباره‌ی کلام خدا در طول روز می‌شود. زمانی که زن و شوهر خود را در کلام خدا غوطه‌ور می‌کنند، و فرزندان را نیز وارد این روند می‌کنند، عاداتی شکل می‌گیرد که شناخت و به‌یادسپاری کلام خدا را تقویت می‌کند، عاداتی که در سخنان روزمره نیز منعکس می‌شود. هرچه بیشتر کلام خدا در دل ذخیره شود، دهان نیز از آن سخن خواهد گفت، زیرا «دل که از چیزی لبریز شود، دهان از آن سخن خواهد گفت».

۴. شنیدن موعظه‌های کتاب‌مقدسی به‌صورت مکرر

در موعظه‌های وفادار به کتاب‌مقدس، صدای مسیح را می‌شنویم (رومیان ۱۰: ۱۴–۱۷؛ افسسیان ۲: ۱۷). قدرت روح‌القدس همراه واعظانی است که شهادت خدا درباره‌ی پسرش را اعلام می‌کنند (اول قرنتیان ۲: ۱–۵). گرچه گوش دادن به سخنرانی‌ها و موعظه‌ها به‌صورت آنلاین مفید است، اما ملاقات با مسیح و قوم او در پرستش عمومی بسیار بهتر است. خداوند، به لطف خود، یک روز از هفته را به ما داده تا دل‌مان را به‌سوی آسمان، جایی که مسیح قیام کرده و صعود کرده، معطوف سازیم. پرستش خصوصی و خانوادگی ما را در طول زندگی در کلام خدا غوطه‌ور می‌کند، اما پرستش عمومی همچون تاجی بر این روند است، جایی که روح‌القدس به‌طور خاص کلام را در دل‌های ما حک می‌کند، تا بتوانیم آن را در عمل پیاده کنیم و از طریق عمل، آن را به یاد آوریم.

چنان‌که آگوستین در کتاب خود درباره‌ی تعلیم مسیحی نوشت، بهترین روش خواندن کتاب‌مقدّس آن است که از طریق آن خدا را بجوییم و از او لذت ببریم. واژگان موجود در صفحات کتاب‌مقدّس، «نشانه‌ها»یی هستند که به سوی خدا اشاره دارند، اما آنچه واقعاً می‌خواهیم، خود خدای تثلیث است. یادگیری کتاب‌مقدّس مشارکتی است از تمامی وجود. آیا برای جلال دادن پسر، از روح‌القدس طلب یاری می‌کنیم؟ آیا قصد ما از مطالعه‌ی کلام خدا، جلال دادن او با تمام وجود به‌عنوان فرزندان محبوب اوست؟ آیا برای به‌یادسپاری کتاب‌مقدّس از ابزار فیض بهره می‌گیریم و از طریق دعا آن را به عمل تبدیل می‌کنیم؟