روت که بود؟

بیشتر مسیحیان با روت، یکی از شخصیت‌های اصلی کتاب عهد عتیق که نام او را بر خود دارد، آشنا هستند. این داستانی است که برای بزرگسالان و کودکان به‌ یک اندازه شناخته‌شده و محبوب است. اما حتی اگر با این داستان آشنا باشیم، خوب است به یاد بیاوریم روت که بود؛ هم برای تشویق به زندگی وفادارانه، و هم برای اینکه نگاه خود را بر نجات‌دهنده‌مان متمرکز کنیم؛ همان کسی که روت به او اشاره دارد.

یک بیگانه

نخستین چیزی که دربارهٔ روت می‌آموزیم، این است که او زنی موآبی بود که با یکی از پسران اِلیمِلِک و نَعومی، اهل بیت‌لحمِ یهودا، ازدواج کرده بود (روت ۱:۱-۴). این موضوع اهمیت دارد، زیرا موآبیان اجازه نداشتند «به جماعت خداوند داخل شوند»، چون هنگام خروج اسرائیل از مصر در تامین نیازهای قوم خدا کوتاهی کرده و بَلعام را اجیر نمودند تا آنان را لعنت کند (تثنیه ۳:۲۳-۵). همچنین به اسرائیل فرمان داده شده بود که «در پی صلح و رفاه ایشان نباشد» (تثنیه ۶:۲۳).

یک بیوه

دوم اینکه شوهر روت در سرزمین موآب درگذشت و او را بیوه و بی‌فرزند باقی گذاشت (روت ۵:۱). او نه تنها بار غم از دست دادن شوهرش را به دوش می­کشید، بلکه پدرشوهر و برادرشوهرش نیز مرده بودند. پس از این رنج‌ها، روت سرزمین خود را ترک کرد تا همراه مادرشوهرش به بیت‌لحم بازگردد؛ جایی که قحطی پایان یافته و خوراک دوباره فراهم شده بود (روت ۶:۱-۷).

عروسی وفادار

سوم وقتی نَعومی به او اصرار کرد که پیش از رسیدن به بیت‌لحم به موآب بازگردد، روت نپذیرفت. در نهایت، جاری او (زن برادرشوهرش) بازگشت، اما روت «به نَعومی چسبید» (روت ۱۴:۱). این تصمیم پرهزینه بود، زیرا نَعومی پسر دیگری نداشت تا برای شوهری به روت پیشنهاد شود. اگر روت با او می­ماند بسیار محتمل بود که بیوه و بدون فرزند بماند. با این حال، روت گفت:

«اصرار مکن که ترکت کنم… هر جا که بروی، می‌آیم، و هر جا که منزل کنی، منزل می‌کنم» (روت ۱۶:۱).

زنی با ایمان

در راه بیت‌لحم، روت اعتراف ایمان خود را بیان کرد:

«قوم تو قوم من، و خدای تو خدای من خواهند بود» (روت ۱۶:۱).

این اعتراف با رفتار خداترسانۀ او در روزهای بعد تایید شد. با ایمان او پیش‌قدم شد تا برای خود و نَعومی تدارک بیند و گفت: «رخصت ده تا به کشتزارها بروم و خوشه‌چینی کنم» (روت ۲:۲). با ایمان، او در مزارع سخت کار کرد (روت ۷:۲). بوعَز او را برای تمام کارهایی که برای مادرشوهرش انجام داده بود ستود و با این کلمات او را برکت داد:

«خداوند تو را پاداش دهد، و اجر کامل… که زیر بالهایش پناه گرفته‌ای، به تو برسد» (روت ۱۲:۲).

با ایمان، روت تسلیم نقشۀ نَعومی شد تا از بوعَز بخواهد او را بازخرید کند و شجاعانه به خرمنگاه رفت تا از بوعَز بخواهد با او ازدواج کند (روت ۱:۳-۱۳ و سپس با ایمان، او عاقلانه صبر کرد تا کار به‌درستی انجام شود (روت ۱۸:۳).

همسر و مادری خداترس

اگرچه روت در طول زندگی خود رنج‌های بسیاری را تجربه کرد، خداوند او را با همان مردی برکت داد که برای پاداش وفاداری‌اش دعا کرده بود (روت ۱۲:۲). بوعَز پس از حل‌وفصل درست امور، روت را به همسری گرفت (روت ۱۰:۴). ریش‌سفیدان و مردم بیت‌لحم او را چنین برکت دادند: «ما شاهدیم. باشد که خداوند این زن را که به خانۀ تو می‌آید، همچون راحیل و لیَه گرداند که با هم خانۀ اسرائیل را بنا کردند... و به واسطۀ فرزندانی که خداوند از این زن جوان به تو می‌بخشد، خاندان تو همچون خاندان فِرِص باشد که تامار برای یهودا زایید» (روت ۱۱:۴-۱۲).

خداوند بوعَز و روت را با پسری برکت داد (۱۳:۴). زنان شهر او را «بازخریدکننده» و «احیاگر جان» نامیدند و دعا کردند نامش در اسرائیل مشهور گردد (۱۴:۱-۱۵)، او عوبید نام گرفت که به معنای «خادم» است (۱۷:۴). 

نسب‌نامۀ عیسای مسیح

عوبید پدر یَسا و یَسا پدر داوود شد (روت ۱۷:۴). کتاب روت با نسب­نامۀ داوود پایان می­یابد و این نسب‌نامه ما را به عیسای مسیح هدایت می­نماید:

«عیسی مسیح، پسر داوود… بوعَز پدر عوبید از روت، و عوبید پدر یَسا، و یَسا پدر داوود پادشاه» (متی ۱:۱ و ۵-۶).

عیسی بازخریدکننده‌ای برتر از بوعَز و عوبید و پادشاهی بزرگ‌تر از داوود است و نام او در سراسر جهان مشهور است: «از من بخواه، که ملتها را میراث تو خواهم گردانید» (مزمور ۷:۲-۸).

با تامل در اعتراف و شخصیت روت، نگاه خود را بر عیسی، بازخریدکنندۀ قوم خدا، می‌دوزیم و به وفاداری برانگیخته می‌شویم؛ همان کسی که «نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را بهای رهایی در راه بسیاری بنهد» (متی ۲۸:۲۰).