عیسی، داوودِ جدید است

آیا تا به حال در جلسه مطالعهٔ کتاب‌ مقدس نشسته‌اید و از بینش‌های عمیق رهبر گروه شگفت‌زده شده­اید؟

تصور کنید آن دو شاگردِ غمگین در راه عِمائوس چه احساسی داشتند وقتی با عیسایِ قیام‌کرده روبه‌رو شدند. لوقا به ما می‌گوید:

«از موسی و همۀ انبیا آغاز کرد و آنچه را که در تمامی کتب مقدّس دربارۀ او گفته شده بود، برایشان توضیح داد» (لوقا ۲۷:۲۴).

فقط می‌توان حدس زد که آنان هنگام گوش دادن، چگونه لحظه‌به‌لحظه بیشتر در حیرت فرو می‌رفتند.

در پایان همان روز، عیسی بر دیگر شاگردان ظاهر شد و:

«ذهن ایشان را روشن ساخت تا بتوانند کتب مقدّس را درک کنند» (لوقا ۴۵:۲۴).

بارها با خود اندیشیده‌ام که آن مردان چه احساسی داشتند وقتی خداوندِ قیام‌کرده‌شان برای نخستین‌بار به آنان فهماند که تمام کتاب مقدس دربارهٔ اوست. احتمالا همگی در سکوتی مبهوت فرو رفته بودند، در حالی که عیسی شخصا آنان را با شهادت آنچه موسی، انبیا و مزامیر دربارهٔ خودش می­گفتند، آشنا می‌کرد (لوقا ۴۴:۲۴).

البته در عهد عتیق بخش‌هایی وجود دارد که آشکارا و به‌زیبایی به عیسی اشاره می‌کنند؛ مانند اشعیا ۵۳. اما وقتی عیسی گفت «تمام کتب مقدس» دربارهٔ او سخن می‌گویند، دقیقا منظورش چه بود؟

نمونه­شناسی در کتب مقدس

آیا تا به حال واژهٔ «نمونه­شناسی» (typology) را شنیده‌اید؟

پولس رسول از این واژه برای توصیف رابطهٔ عیسی با نخستین انسانِ خدا، یعنی آدم، استفاده می‌کند. او آدم را: «نمونهٔ آن کسی که می‌بایست بیاید» می‌نامد (رومیان ۱۴:۵).

«نمونه» یا «تیپ» یعنی الگو، سایه یا پیش‌تصویری از چیزی بزرگ‌تر.

آدم، پسر-خادمِ آفریده‌شدهٔ خدا بود (لوقا ۳۸:۳). اما عیسی، پسر-خادمِ ازلی و مطیعِ خداست. آدم به‌شدت سقوط کرد، اما عیسی به شکلی باشکوه پیروز شد.

هرچند در کتاب مقدس، داوود مستقیما مانند آدم «نمونهٔ آن که خواهد آمد» توصیف نشده است؛ اما، وقتی کتاب مقدس را به عنوان داستانِ تدریجیِ نجاتِ خدا می‌خوانیم، درمی‌یابیم که عهد جدید عیسی را به صورت نمونه­شناسی به عنوان «داوودِ جدید» به تصویر می­کشد؛ پادشاهی که آمد و تمامی پارسایی را به کمال رساند.

اجازه دهید به‌اختصار توضیح دهم.

در دوم سموئیل ۱:۲۳، داوود دربارهٔ خود می‌گوید که: «مسیحِ خدای یعقوب» است.

در عهد عتیق، سه گروه مهم برای خدمت به خدا و قوم او مسح می‌شدند:

• انبیا
• کاهنان
• پادشاهان

انبیا مسح می‌شدند تا کلام خدا را اعلام کنند.

کاهنان مسح می‌شدند تا به نمایندگی از قوم، قربانی تقدیم کنند و برای آنان شفاعت نمایند.

و پادشاهان مسح می‌شدند تا قوم خدا را مطابق کلام او رهبری و حکومت کنند.

این سه منصب در داوودِ پادشاه تا حدی با هم جمع شدند.

داوود «مسیح خداوند» بود؛ اما تراژدی غم‌انگیز اینجاست که داوود به عنوان مسح­شدۀ خداوند شکست خورد. او نیز مانند سایر انبیا، کاهنان و پادشاهان گناه کرد. او آن شخصی نبود که خدا وعده داده بود سرِ مار را بکوبد و نجات را به جهانِ سقوط‌کرده بیاورد (پیدایش ۱۵:۳).

عیسی به عنوان نبی، کاهن و پادشاه

این پیش­زمینه به ما کمک می‌کند تا عیسی را «داوودِ جدید و برتر» ببینیم.

عیسی آن نبیِ مسح‌شده‌ای است که نه تنها وفادارانه کلام خدا را اعلام کرد، بلکه خودِ کلامِ مجسمِ خدا بود (یوحنا ۱:۱-۱۸؛ عبرانیان ۱:۱-۴).

عیسی همچنین کاهنِ کامل و مسح‌شده‌ای است که نیامد تا قربانی‌ تقدیم کند، بلکه آمد تا خودْ قربانی شود؛ قربانی‌ای که به طور کامل، نهایی و ابدی با گناهی که ما را از خدا جدا کرده بود مقابله کند (به رسالهٔ عبرانیان نگاه کنید).

و عیسی همچنین آن پادشاهِ مسح‌شده‌ای است که قوم خود را با حکمت، فیض و قدرت کامل هدایت می‌کند و از ما در برابر تمام دشمنانمان محافظت می‌نماید.

به همین دلیل است که عیسی «مسیح»، «ماشیح» یا «مسح‌شده» نامیده می‌شود.

آنچه داوود به صورت الگویی ناقص و عمیقا معیوب بود، عیسی در کمال و بی‌نقصی تحقق بخشید.

تمام عهد جدید، عیسی را به عنوان نبی، کاهن و پادشاهی بهتر از داوود معرفی می‌کند؛ همان‌گونه که او پسر-خادمی بهتر از آدم بود.

اشاره به فراتر از داوود

برخی از پدران اولیهٔ کلیسا گاهی در استفاده از نمونه­شناسی افراط و خیال‌پردازی می‌کردند، اما این دلیل نمی‌شود که الگوهای واقعیِ موجود در کلام خدا را نادیده بگیریم؛ الگوهایی که عمدا برای هدایت ما به سوی عیسی قرار داده شده‌اند.

عیسی تنها کسی است که خدا درباره‌اش فرمود: «این است پسر محبوبم؛ به او گوش فرا دهید» (مرقس ۷:۹؛ همچنین متی ۱۷:۳؛ ۵:۱۷؛ لوقا ۳۵:۹).

در عهد جدید، هفده بار عیسی «پسر داوود» خوانده شده است.

این عنوان در وهلهٔ اول صرفا به نسل جسمانی او از خاندان داوود اشاره نمی‌کند - هرچند آن حقیقت دارد - بلکه عنوانی مسیحایی است.

در گفت‌وگوی عیسی با فریسیان، او از آنان پرسید:

چگونه ممکن است مسیح، پسر داوود باشد، در حالی که خودِ داوود او را «خداوند» می‌نامد؟

(مرقس ۳۵:۱۲-۳۷؛ مزمور ۱۱۰:۱).

عیسی به‌خوبی می‌دانست که داوود به فراتر از خودش اشاره می‌کند؛ به خودِ او. به همین دلیل است که ما باید بیاموزیم کتاب مقدس را از دریچهٔ خداوندْ عیسای مسیح بخوانیم. زیرا تمامی کتب مقدس دربارهٔ اوست.