بلوغ مسیحی چیست؟

در باغ خانهٔ ما درخت سیب کوچکی وجود دارد. هر سال اندکی بزرگ‌تر می‌شود و میوه‌هایش نیز بیشتر و بهتر می‌گردد. این درخت در طول سال‌ها به بلوغ رسیده است و اکنون ما از ثمرهٔ این رشد بهره‌مند می‌شویم.

این موضوع از بسیاری جهات، تصویری از آن چیزی است که حیات مسیحی، ما را به سوی آن فرا می‌خواند؛ یعنی رشدی پربار و روزافزون. از همین رو، کتاب ‌مقدس می‌گوید:

«پس… به سوی کمال پیش برویم» (عبرانیان 1:6).

الگوی بلوغ

کامل‌ترین تصویر بلوغ مسیحی، در وجود خود خداوند عیسای مسیح است.

با هم­شکل و شبیه شدن به اوست که ما به بلوغ واقعی می‌رسیم.

گاهی این تصور نادرست وجود دارد که چون عیسی خدا بود، رشد انسانی واقعی را تجربه نکرد.

اما کتاب مقدس چنین تعلیمی نمی‌دهد.

او در انسانیت کامل خود، واقعا رشد کرد.

او نوزاد، کودک و بزرگسالی بالغ و کامل بود و در هر مرحله از زندگی انسانی، بدون گناه رشد کرد.

لوقا می‌نویسد:

«آن کودک رشد می‌کرد و قوی می‌شد، او پر از حکمت بود و فیض خدا بر او قرار داشت» (لوقا 40:2).

جان کالوین در توضیح این آیه می‌نویسد:

«مسیح حقیقتا انسان شد… او داوطلبانه هر آنچه را که جدایی‌ناپذیر از طبیعت انسانی است بر خود پذیرفت.»

و این، رشد در بلوغ را نیز شامل می‌شود.

عیسی با تعلیم گرفتن از پدر آسمانی خود رشد کرد.

اشعیا به صورت نبوتی از زبان او می‌گوید:

«او صبح به صبح بیدارم می‌کند؛

آری، گوش مرا بیدار می‌کند

تا همچون شاگردان بشنوم» (اشعیا 4:50).

همچنین، او از طریق رنج‌ها و آزمایش­های زندگی در این جهان سقوط‌کرده به بلوغ رسید.

نویسندهٔ عبرانیان می‌گوید:

«هرچند پسر بود، بار رنجی که کشید اطاعت را آموخت» (عبرانیان 8:5).

البته، اطاعت مسیح در هر مرحله کامل بود. اما رنج‌هایش او را به سوی اطاعت و بلوغی بزرگ­تر رهنمون ساخت.

وسیلهٔ بلوغ

مسیح تنها الگوی بلوغ نیست، بلکه او سرچشمه و وسیلهٔ بلوغ مسیحی است.

همان‌گونه که شاخه تنها هنگامی میوه می‌دهد که به درخت متصل باشد، ایماندار نیز تنها در اتحاد با مسیح رشد می‌کند.

جان براون از وِمفری^[1] می‌نویسد:

«هیچ بهره‌مندی و مشارکتی از شیره و فیض تاثیرگذار خداوند عیسی - برای مضمحل ساختن و از بین بردن فسادهای درونی و رشد دادن انسان جدید - حاصل نمی‌شود، مگر آنکه ما با مسیح متحد شویم و از طریق ایمان، با او به یکتایی و یگانگی برسیم.»

بنابراین، بلوغ تنها در اتحاد با مسیح امکان‌پذیر است.

ابزارهایی که خدا برای رشد قرار داده است

این بلوغ از طریق وسایلی حاصل می‌شود که خود مسیح برای کلیسایش مقرر کرده است.

پولس در افسسیان ۴ می‌گوید که مسیح به کلیسا شبانان و معلمان عطا کرده است:

«… بالغ شده، به بلندای کامل قامت مسیح برسیم» (افسسیان ۱۱:۴-۱۳).

وقتی از تعلیم شبانانی که خدا به کلیسا بخشیده بهره‌مند می‌شویم:

«آنگاه دیگر همچون کودکان نخواهیم بود تا در اثر امواج به هر سو پرتاب شویم و باد تعالیمِ گوناگون و مکر و حیلۀ آدمیان در نقشه‌هایی که برای گمراهی می‌کشند، ما را به این سو و آن سو براند. بلکه با بیان محبت‌آمیز حقیقت، از هر‌حیث تا به حدّ او که سر است، یعنی مسیح، رشد خواهیم کرد» (افسسیان ۱۴:۴-۱۵).

توجه به تعلیم کتاب‌ مقدس، ثبات عقیدتی ایجاد می‌کند و ما را از منحرف شدن توسط تعالیم نادرست حفظ می‌نماید.

این امر منجر به شبیه شدن به مسیح، یعنی سرِ ما، می­شود. این همان بلوغ است.

به همین دلیل، هدف نهایی هر واعظ وفادار دین، این بلوغ در شنوندگان است:

«ما او را وعظ می‌کنیم، و هر کس را هشدار می‌دهیم و با کمال حکمت می‌آموزیم، تا همه را کامل در مسیح حاضر سازیم» (کولسیان 28:1).

رنج نیز وسیلهٔ بلوغ است

بلوغ مسیح­گونه همچنین از طریق تجربۀ رنج در جهان حاصل می­گردد. پولس در رومیان می‌نویسد:

«نه تنها این، بلکه در سختیها نیز فخر می‌کنیم، زیرا می‌دانیم که سختیها بردباری به بار می‌آورد و بردباری، شخصیت را می‌سازد، و شخصیت سبب امید می‌گردد» (رومیان ۳:۵-۴).

آزمون‌ها و سختی‌های زندگی در دنیای سقوط‌کرده، شخصیت ما را هرچه بیشتر به شباهت مسیح درمی‌آورد.

هرچه بیشتر از تعلیم کلام خدا بهره‌مند شویم و هرچه بیشتر خدا ما را از طریق رنج‌ها تقدیس کند، رشد ما نیز آشکارتر خواهد شد.

کتاب امثال می‌گوید:

«حکیم را بیاموز که حکیمتر خواهد شد» (امثال ۹:۹).

و عبرانیان می‌افزاید:

«تأدیب، بعد برای کسانی که به وسیلۀ آن تربیت شده‌اند، میوۀ آرامش و پارسایی به بار می‌آورد» (عبرانیان 11:12).

نشانه‌های نابالغی روحانی

بلوغ یعنی شباهت به مسیح.

اما گاهی با نگاه کردن به نقطهٔ مقابل آن، یعنی نابالغی، بهتر می‌توان بلوغ را شناخت.

رسالهٔ عبرانیان ۱۲:۵-۱۴ تصویری روشن از نابالغی روحانی ارائه می‌دهد.

نویسنده می‌گوید برخی از ایمانداران از «اصول نخستین کلام خدا» بی‌خبر بودند، «شیر» نیاز داشتند نه «خوراک جامد»، و قادر نبودند «نیک و بد را از هم تشخیص دهند.» شیر خوردن و دوران کودکی جایگاه خود را دارد (اول پطرس ۲:۲؛ اول قرنتیان 11:13).

اما خدا نمی‌خواهد مسیحیان در جهل نسبت به تعالیم باقی بمانند یا در تشخیص اخلاقی میان حق و باطل ناتوان باشند.

خیر، بلوغ مسیحی درست نقطهٔ مقابل این وضعیت است.

نشانهٔ دیگری از نابالغی در اول قرنتیان ۳ بیان شده است.

پولس قرنتیان را «کودکان در مسیح» می‌نامد و علت آن را چنین بیان می‌کند:

«زیرا در میان شما حسادت و نزاع وجود دارد.»

اختلاف‌های کلیسایی که بر محور شخصیت افراد شکل می‌گیرد، نشانهٔ نابالغی روحانی است.

در مقابل، بلوغ مسیحی با محبت به اتحاد، فروتنی و توجه به بدن مسیح شناخته می‌شود.

نتیجه‌گیری

هیچ ایمانداری در این زندگی به بلوغ کامل نخواهد رسید.

همواره نیاز به رشد وجود دارد.

از همین رو، کتاب مقدس ما را فرا می‌خواند:

«بلکه در فیض و شناخت خداوند و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح نمو کنید» (دوم پطرس 18:3).

بلوغ کامل ما در آسمان تحقق خواهد یافت.

یوحنا می‌نویسد:

«امّا می‌دانیم آنگاه که او ظهور کند، مانند او خواهیم بود» (اول یوحنا 2:3).

در آن روز، شباهت ما به مسیح کامل خواهد شد.

اما تا آن زمان:

«همۀ ما که با چهرۀ بی‌نقاب، جلال خداوند را، چنانکه در آینه‌ای، می‌نگریم، به صورت همان تصویر، از جلال به جلالی فزونتر دگرگون می‌شویم» (دوم قرنتیان 18:3).

و این وعده هرگز شکست نخواهد خورد.

خدا دربارهٔ فرزندان خود چنین مقرر کرده است:

«زیرا آنان را که از پیش شناخت، ایشان را همچنین از پیش معین فرمود تا به شکل پسرش درآیند» (رومیان 29:8).

روزی همهٔ ایمانداران به بلوغ کامل در مسیح خواهند رسید.

چه امید پرجلالی!

---

^[1] John Brown of Wamphray