۶ نوع شنوندهٔ کلام خدا

در دنیایی که از اطلاعات اشباع شده است، صداهای بی‌شماری برای جلب توجه ما با یکدیگر رقابت می‌کنند. اما در میان این همه هیاهو، هیچ سخنی ارزشمندتر از کلام خدا نیست؛ همان کلامی که مزمورنویس آن را «شیرین‌تر از عسل» می‌خواند (مزمور 103:119).

در پرتو این حقیقت، یعقوب ۲۲:۱-۲۵‏ پرسشی اساسی را پیش روی ما قرار می‌دهد:

ما چگونه به کلام خدا پاسخ می‌دهیم؟

آیا تنها آن را می‌شنویم، یا آن را در زندگی خود به کار می‌بریم؟

یعقوب می‌نویسد:

«به‌جای‌آورندۀ کلام باشید، نه فقط شنوندۀ آن؛ خود را فریب مدهید!» (یعقوب 22:1).

او اهمیت شنیدن را کم‌رنگ نمی‌کند؛ او خوانندگانش را تشویق می­کند که:

«هر کس باید در شنیدن تند باشد» (یعقوب 19:1).

اما هشدار می‌دهد که خطرناک‌ترین فریب این است که انسان گمان کند صرفِ شنیدن کلام خدا، نشانهٔ روحانیت حقیقی است.

از نظر یعقوب، ایمان راستین در عمل آشکار می‌شود؛ در زندگی‌ای که به وسیلۀ حقیقتی که شنیده است شکل گرفته باشد (یعقوب ۱۴:۲-۱۷‏).

آینهٔ کلام خدا

یعقوب شنوندۀ صرف را به شخصی تشبیه می‌کند که پس از مشاهدۀ عیوب خود در آینه، دور می­شود و فورا آنچه دیده است را فراموش می‌کند (یعقوب ۲۳:۱-۲۴‏).

این تشبیه، به‌روشنی حماقتِ شنیدن کلام خدا بدون به کار بستن آن را نشان می‌دهد.

در این تصویر، آینه همان کلام خداست.

کلام، گناه ما را آشکار می‌کند.

وضعیت واقعی روحانی‌مان را به ما نشان می‌دهد.

و ما را به سوی مسیح هدایت می‌کند؛ تنها کسی که می‌تواند گناهان ما را ببخشد و از هر ناراستی پاک سازد.

شنیدن کلام، اما بی‌اعتنایی به دعوت آن برای توبه و ایمان، به معنای رد کردن فیض خدا و باقی ماندن در گناه بدون هیچ تغییری است.

به همین دلیل، یعقوب ما را فرا می‌خواند تا خود را بیازماییم.

ما از کدام نوع شنوندگان کلام خدا هستیم؟

۱. آقای نابینا

این شنونده در آینه نگاه می‌کند، اما به سبب نابینایی روحانی، نمی­تواند به‌وضوح ببیند.

شاید کتاب مقدس را بخواند یا حتی آن را مطالعه کند، اما در تشخیص گناه، آن‌طور که خدا بیان می‌کند، ناکام است.

او:

«بدی را نیکی و نیکی را بدی می‌خواند» (اشعیا 20:5).

زندگی او مملو از گناهانی است که به عادت تبدیل شده‌اند، اما هیچ ناراحتی یا نگرانی نسبت به آنها ندارد.

آنچه او نیاز دارد، کار احیاکنندهٔ روح‌القدس است تا چشمانش را به حقیقت بگشاید.

۲. خانم ترسان

او می‌داند که زندگی‌اش از لکه‌های گناه خالی نیست، اما از روبه‌رو شدن با آنها می‌ترسد.

همانند بیماری که از ترس شنیدن نتیجهٔ آزمایش، نزد پزشک نمی‌رود.

او در برابر محکومیت کلام خدا مقاومت می­کند، زیرا حاضر نیست بهای توبه را بپردازد.

اما آزادی حقیقی هرگز از راه اجتناب حاصل نمی­گردد، بلکه از طریق آوردن گناه به نور و بازگشت به سوی مسیح با توبه و ایمان به دست می‌آید.

۳. آقای خودپارسا

او نقص‌های خود را می‌بیند، اما همواره برای آنها توجیهی پیدا می‌کند.

به اعمال و دینداری خود اعتماد دارد و هیچ نیازی به اصلاح احساس نمی‌کند.

وقتی با گناهش روبه‌رو می‌شود، مسئولیت را به گردن دیگران می‌اندازد و می‌گوید:

«من نیازی به تغییر ندارم؛ دیگران باید تغییر کنند.»

خودپارساپنداری­اش او را نسبت به نیاز عمیقش به رحمت کور می­کند. او بسیار شبیه فریسی در مَثَل خداوند عیسی است که چنین دعا می‌کرد:

«خدایا، تو را شکر می‌گویم که همچون دیگر مردمان دزد و بدکاره و زناکار نیستم... دو بار در هفته روزه می‌گیرم و از هر چه به دست می‌آورم، ده‌یک می‌دهم» (لوقا ۱۱:۱۸-۱۲).

هرچند ظاهر او دیندار بود، اما دلش مغرور و توبه­ناپذیر بود.

خداوند عیسی یادآوری می‌کند:

«نیامده‌ام تا پارسایان بلکه تا گناهکاران را به توبه دعوت کنم» (لوقا 32:5).

۴. خانم ناامید

او در آینه نگاه می‌کند و گناه خود را می‌بیند، اما معتقد است که آنها فراتر از پاک شدن هستند.

به جای آنکه به رحمت خدا پناه ببرد، در ناامیدی و بدبختی خود فرو می‌رود و می‌گوید:

«من برای بخشیده شدن بیش از حد گناهکارم.»

آنچه او نیاز دارد، امید انجیل است.

رابرت مورِی مک‌شِین^[1] گفته است:

«در برابر هر یک باری که به خود نگاه می‌کنی، ده بار به مسیح نگاه کن.»

در مسیح، برای بدترین گناهکاری که با توبه و ایمان نزد او می‌آید، بخشش کامل وجود دارد.

۵. آقای انتخابگر

او همانند شائول در اول سموئیل ۱۵، تنها بخشی از فرمان‌های خدا را اطاعت می‌کند.

خدا به شائول فرمان داده بود که عَمالیقیان را کاملا نابود کند، اما او بهترین دام‌ها و اَجاج، پادشاه آنان، را زنده نگه داشت.

او با اشاره به قربانی­هایش، کار خود را توجیه کرد، اما سموئیل پاسخ داد:

«اطاعت بهتر از قربانی است» (اول سموئیل 22:15).

آقای انتخابگر بعضی از فرمان‌های خدا را انجام می‌دهد، اما نه همهٔ آنها.

اما اطاعت ناقص، همچنان نافرمانی است.

شنوندهٔ حقیقی، خود را کاملا تسلیم کلام خدا می‌کند، نه فقط بخش‌هایی که مطابق میل اوست.

۶. خانم حکیم

او همان شنوندهٔ حقیقی است.

وقتی آینهٔ کتاب مقدس گناهش را آشکار می‌کند، با توبه به سوی خدا بازمی‌گردد و پاکی را در مسیح می‌جوید.

همانند باجگیر در مَثَل خداوند عیسی، چنین دعا می‌کند:

«خدایا، بر منِ گناهکار رحم کن» (لوقا 13:18).

یعقوب می‌گوید چنین شخصی:

«در عمل خویش خجسته خواهد بود» (یعقوب 25:1).

زندگی او همانند درختی است که کنار نهرهای آب کاشته شده و در فصل خود میوه می‌آورد؛ زندگی‌ای پایدار، ثمربخش و استوار (مزمور ۱).

پس خود را بیازمایید

شما چه نوع شنونده­ای هستید؟

به یاد داشته باشید که برکت خدا بر کسانی قرار می‌گیرد که هم کلام او را می‌شنوند و هم از آن اطاعت می‌کنند.

نه به این دلیل که اطاعت، سبب نجات می‌شود، بلکه چون اطاعت، ثمرهٔ قلبی است که به وسیلۀ فیض خدا دگرگون شده است.

بنابراین، شنوندهٔ حقیقیِ کلام خدا کسی نیست که تنها با دقت گوش دهد یا از نظر فکری با حقایق کتاب مقدس موافق باشد.

بلکه کسی است که با فروتنی کلام را می‌پذیرد، اجازه می‌دهد کلام خدا او را بیازماید، و با ایمان خود را تسلیم آن می‌کند.

او در نور کلام خدا با خداوند گام برمی‌دارد.

همان‌گونه که سرود قدیمی می‌گوید:

اعتماد کن و اطاعت نما؛

زیرا راه دیگری وجود ندارد

برای شاد بودن در عیسی،

جز اینکه به او اعتماد کنی و از او اطاعت نمایی.

---

^[1] Robert Murray M’Cheyne