قلب‏‌های شاگردان از غم پر شده بود چراکه عیسی اعلام کرده بود که از آنها جدا خواهد شد. آنان از ابتدای خدمت خداوند با او گام برداشته بودند و فکر نبود او فقط اندوه به‏بار می‌‏آورد. بااینحال صعود عیسی به آسمان ضروری بود تا بتواند برایشان مکانی آماده کند و سپس آنها دوباره به او بپیوندند. تا آن زمان روح‌القدس درون آنان مسکن خواهد گزید و قلبشان را تعلیم و آرامی می‌دهد همانند یک بیعانه برای ارث‌شان در آینده.

وحشت مصلوب شدن، تمام امید شاگردان را بر اینکه عیسی همان ماشَیحِ موعودی است که منتظرش بودند، درهم شکست. ناامیدی‏شان آنقدر قوی بود که از باور کردن گزارش‌‏ها درباره‏‌ی اینکه عیسی به راستی از قبر برخاسته است سر باز زدند. گزارش زنان و قبر بازشده بسیار دلگرم‏‌کننده بود، اما برای آنها بسیار دردناک بود که دوباره امیدشان را برپا کنند.

رومیان هزاران نفر را بر صلیب کشتند. چنین روش کشتن بی‌‏رحمانه و وحشتناکی، پیغام قدرت‌مندی به تمام کسانی می‏‌فرستاد که می‌‏خواستند قدرت روم را درهم بشکنند. این قدرت‏‌نمایی امپراتوری با تأثیر بالا و بی‏‌تفاوتی نسبت به وضعیت قربانیان انجام می‌‏شد. در تاریخ رهایی، مرگ عیسی محور اصلی است.

ورود پیروزمندانه یکی از بزرگ‏ترین لحظات در زندگی عیسی است. آمدن به سوی اورشلیم سوار بر الاغ در میان فریادهای «هوشیعانا!» و شعارهای سلطنتی، اینگونه به نظر می‌‏رسید که عیسی بالاخره می‏‌خواهد نقش ماشیَحِ موعود را تحقق بخشد و دشمنان قوم را سرنگون کند. اما او آمده‏ بود تا دشمنان قومش را شکست دهد، اما او اینکار را به جای شمشیر با درد و رنج انجام داد.

جلال خدا، مضمونی است که در کتاب‌مقدس اهمیت بسیار بالایی دارد. وقتی عیسی به‌‏عنوان یک انسان تجسم یافت جلالی را که همیشه در تخت سلطنت پدرش داشت کنار گذاشت و خود را فروتن ساخت. او خود را فروتن کرد تا جسم انسانی بر تن کند و حتی از این هم بیشتر فروتن شد آن هنگام که رنج کشید و به‏‌عنوان یک قربانی بی‏‌گناه برای گناهکاران مرد.

عیسی مسیح شخصیت مرکزی در عهد جدید و تمام کتاب‌مقدس است. او پسر انسان، پسر خدا، و ماشیَحِ موعودی است که مدت زیادی منتظرش بودند. بااینحال عیسی درباره‏‌ی هویت خود مادامی که بر زمین بود احتیاط خاصی به خرج می‏‌داد و خود را از توقعات رایج درباره‌‏ی ماشیَحِ موعود دور می‏‌کرد؛ توقعاتی که مسیح موعود را شخصیتی سیاسی و نظامی می‏‌دانست که رهایی از حکومت روم را به ارمغان می‌‏آورد.

اعتبار و الهامی بودن عهد جدید را اغلب به‌‏خاطر معجزات بسیاری که در آن آمده است، رد می‏‌کنند. در کتاب‌مقدس معجزات اغلب همراه با مکاشفه‏‌ای جدید از خدا هستند، بنابراین تعجب‏‌آور نیست که معجزات بسیاری به‌‏همراه بزرگ‏ترین مکاشفه‏‌ی خدا در شخص عیسی مسیح آمده است. او با معجزاتش به‌‏عنوان گواهی بر مسیحِ موعود بودنش و نشانه‌‏ای بر اینکه خدا او را پذیرفته، شاهد آورد.