تعالیم عیسی در دوران او خارق‌‏العاده تلقی می‌شد چون او با اقتدار صحبت می‏‌کرد. حتی کسانی که امروزه عیسی را به عنوان خداوند و نجات‏‌دهنده قبول ندارند نیز تعالیم او را بسیار محترم و والا می‏‌شمارند. محتوای عمیق با مَثَل و تصویرسازی روشن می‌‏شد و مَثَل، روش مورد علاقه‏‌ی او برای تصویرسازی بود.

عیسی در طول خدمت عمومی‏‌اش با معجزات و شفاهایی که قدرتمندانه اجرا می‏‌کرد مردم بسیاری را به خود جذب کرد. اما هنگامی‏که عیسی دهانش را به سخن تعلیم گشود شنوندگانش را حیرت‌‏زده کرد. موعظه‌‏ی سرِ کوه عیسی ارزش‏‌های این جهان را زیر و رو می‏‌کند و ویژگی‏‌های شگفت‌‏انگیزی را درباره‏‌ی پادشاهی خدا آشکار می‏‌کند و هویت عیسی را به عنوان نجات‏‌دهنده‌‏ای که خدا وعده داده بود، تأیید می‏‌کند.

چرا عیسی با وجود اینکه هیچ گناهی نداشت می‌‏بایست تعمید بگیرد؟ و آیا واقعا ممکن است که آن نجات‏‌دهنده‌‏ی عاری از گناه توسط شیطان وسوسه شود؟ برای درک این اتفاقات در ابتدای خدمت زمینی مسیح، باید یادمان باشد که عیسی کیست: آدمِ دوم و نماینده‌‏ی یک انسانیت تازه.

در سال‌های بین تولد عیسی و تعمیدش چه رخ داد؟ از آنجا که کتاب‌مقدس اطلاعات زیادی درباره جوانی عیسی به دست نمی‌‏دهد، مردم در طول تاریخ افسانه‌‏های خیالی اختراع کرده‏‌اند تا این شکاف را پر کنند. البته یکی از اناجیل نگاه اجمالی معتبری از کودکی عیسی به ما می‏‌دهد.

همه انتظار داشتند که ماشیَحِ موعود، پادشاه فاتح باشد. اما عیسی در لباس سلطنت به دنیا نیامد. درعوض از همان هنگام تولد فقیرانه‌اش یک زندگی بسیار فروتنانه را در پیش گرفت. درهمین حین قدرت خدا از طریق تولد پسرش از دختری باکره و ساده و از طریق زندگی زمینی مسیح آشکار می‏‌شد. خداوندِ جلال، قومش را از گناهان‏شان نجات می‌‏دهد، اما فقط هنگامی که صورت غلام به خود گرفت.

انبیا، چهارصد سال در اسرائیل ساکت شده بودند. سپس ناگهان مردی در بیابان ظهور می‌کند که فرارسیدن پادشاهی خدا را اعلام می‏‌کند. یحیای تعمیددهنده خدمت نبوتی ایلیا را با فراخواندن عبرانیان به توبه از گناهان‏شان، احیا می‏‌کند. او همچنین این پیشگویی عهد عتیق را تحقق می‏‌بخشد که شخصی پیشاپیش می‌‏رود و قوم خدا را برای ماشیَحِ موعود که مدت زیادی منتظرش بودند، آماده می‏‌کند.

هنگامی که آخرین ورق را از عهد عتیق برمی‏گردانید و ابتدای عهد جدید را می‏آورید، درواقع از وقفه ای در حدود چهار قرن عبور کرده‏اید. این دوره بسیار شگفت‏انگیز است چراکه اشخاصی همچون ارسطو و اسکندر کبیر آثار خود را بر تمدن برجای گذاشتند. در همین دوره بود که یهودیان متحمل شکنجه و عذاب بسیار شدند، و این آنها را به سوی ماشیَحِ موعود سوق داد.