سلیمان می‏‌دانست برای حکمرانی بر سلطنتی که از پدرش داوود به ارث برده بود، به کمک از جانب خدا نیاز دارد. بنابراین از خدا دلی فهیم خواست تا بتواند قوم را به‏‌خوبی رهبری کند، و سلیمانِ پادشاه تا به امروز به‏خاطر حکمت خارق‏‌العاده‌‏اش مشهور است. از بین ساختمان‌‏های بسیاری که او ساخت، مشهورترینش همان معبد خداوند در اورشلیم است.

عصرِ طلاییِ بنی‏‌اسرائیلِ باستان، عمر بسیار کوتاهی داشت. پس از دوران سلطنت داوود و سلیمان، غرورِ رِحُبعامِ پادشاه منجر به شکافی میان اَسباط بنی‌‏اسرائیل شد و آن پادشاهی تقسیم‌‏شده هیچ‌وقت بازپس گرفته نشد. اگرچه این دو پادشاهی به بت‌‏پرستی و شکست و تبعید افتادند، خدا به وعده‌‏اش برای حفظ نسل ملوکانه‌ی داوود، وفادار ماند.

مردمی که سرکش و گناه‌کارند، از صدای انبیا استقبال چندانی نمی‏‌کنند. پس تعجبی نیست که ایلیا را ”مزاحمِ اسرائیل“ می‌‏نامیدند. در دورانی که شرارت فراوان بود، ایلیا قوم را فراخواند تا از بت‏‌ها دور شوند و به پرستش خدای حقیقی یکتا روی آورند که قدرتِ حاکم و معجزه‏‌آسای خویش را در خدمت ایلیا به نمایش گذاشته بود.

اشعیا پس از دریافت رؤیای تخت خدا در معبد، مأمور شد تا سفیر خداوند نزد چهار پادشاه مختلف در اورشلیم باشد. گرچه مأموریت اشعیا این بود که به سبط یهودا درباره‌‏ی داوری قریب‌‏الوقوع خدا هشدار دهد، نوشته‌‏های اشعیا پر از امید است. این کتاب بیش از هر کتاب دیگری در عهد عتیق، آشکارا درباره‌‏ی آمدن مسیح موعود صحبت می‏‌کند.

به ارمیای نبی وظیفه‌‏ی دشواری داده شده بود: تا نابودی اورشلیم و تبعید قوم خدا به بابل را اعلام کند. اگرچه ارمیا به‌‏خاطر این پیغام به شدت سوگوار شد، او کلام خدا را وفادارانه اعلام کرد درحالی که سبط یهودا در اطراف او درحال فروپاشی بود.