وقتی خدا خلقت دنیا را به پایان رساند، اعلام کرد که این "نیکوست" (پیدایش 31:1). اما امروزه با نگاهی به اطراف، به وضوح می‌بینیم که چیز وحشتناکی رخ داده است. آدم و حوا با وسوسه‌ی شیطان، اقتدار کلام خدا را رد کرده و گناه کردند و خلقت کامل را به ویرانی کشیدند.

برای بعضی افراد ایمان به وعده‌های عیسی مسیح دشوار است چون آن وعده‌ها دوهزار سال پیش داده شده‌اند. اما مهم است تا به یاد داشته باشیم، تولد عیسی مسیح خودش تحقق وعده‌ای بود که خدا دو هزار سال قبل از آن داده بود.

کتاب پیدایش بسط عهدهای خدا به ابراهیم را در نسل‌های بعد از او پیگری می‌کند. الگوی انتقال برکت این عهد موضوع کلیدی در کتاب مقدس است، که با آمدن عیسی مسیح و گسترش انجیل در میان تمام اقوام جهان به اوج خود می‌رسد.

خدا با مشیت فوق‌العاده‌ی خود در زندگی یوسف قوم خود را برای رهایی از قحطی شدید به مصر آورد. چند نسل بعد بنی‌اسرائیل تهدیدی دیگر را در مقابل خود دید، بردگی زیر سلطه‌ی فرعون.

فصح برای تاریخ بنی‌اسرائیل روزی مهم و مرکزی است. روزی که خداوند آنها را از بردگی مصر رهایی داد، خداوند برای آنها وسیله‌ی برای گریز از غضبی که بر آن سرزمین فرود میآمد مهیا ساخت. خون بره پوششی بود که بر چهارچوب در خانه‌‌ی هر اسرائیلی پاشیده شد، نشانی از محافظت خدای پر از رحمت از داوری‌ای که در حال آمدن بود.

بعد از آنکه حاکمیت خدا بنی‌اسرائیل را از مصر رهایی داد، او آنها را به پای یک کوه آورد. کوه سینا، خداوند با تجلی بی‌نظیر جلالش به ملاقات قوم خود آمد و فرامیشن را به آنها داد.

در حالیکه بنی‌اسرائیل برای چهل سال در بیابان سرگردان بود، خداوند وعده داد که در خیمه‌ای عظیم در میان آنها ساکن شود. چرا خداوند در کتاب خروج برای ساخت خیمه‌ی اجتماع چنان دستورالعمل‌های مفصل و با جزئیاتی به موسی داد؟

وقتی کتاب‏‌های ابتدایی عهد عتیق را می‌‏خوانیم، با قوانین بسیار خاصی مواجه می‏‌شویم؛ قوانینی درباره‌‏ی اینکه چه بخوریم و چه بپوشیم، چگونه خود را بشوییم و چگونه پرستش کنیم. ما باید با این قوانین چه کنیم؟

آیا تا کنون به این اندیشیده‌‏اید که چرا خدا در عهد عتیق به قوم خود دستور داد تا حیوانات را قربانی کنند؟ بعضی از خوانندگان امروزی از نظام قربانی بسیار آزرده می‌‏شوند و آن را خشن و ناپسند می‏‌دانند.