تسلیِ مسیحی در مرگ چیست؟

کلام خدا مرگ را پیامد هولناک سرپیچی انسان از خدا توصیف می‌کند. حتی پیش از سقوط نخستین والدین ما، خداوند به آدم با صراحت هشدار داده بود که نتیجهٔ نافرمانی از شریعت مقدس او، مرگ است:

«اما از درخت شناخت نیک و بد زنهار نخوری، زیرا روزی که از آن بخوری به‌یقین خواهی مرد» (پیدایش 17:2).

 پس از آنکه آدم و حوا از فرمان خدا سرپیچی کردند، چه نوع مرگی را تجربه نمودند؟

بلافاصله پس از اعلام حکم خدا علیه آدم، حوا و مار، و زیر لعنت قرار گرفتن تمام آفرینش به سبب نافرمانی آدم؛ خداوند «آدم را از باغ عدن بیرون راند» (پیدایش 24:3)، تا مبادا از درخت حیات بخورد و تا ابد زنده بماند (پیدایش 22:3).

از آنجا که آدم و حوا مخلوق بودند، به مرگ جسمانی محکوم شدند، اما اجرای فوری این حکم، به صورت جدایی غیرطبیعی از حضور حیات‌بخش خالقشان آشکار شد. همانند هر جداییِ خلافِ نظم اولیهٔ آفرینش، این جدایی نیز دردناک بود.

نیش مرگ و تسلی انجیل

مرگ نیشی دارد، و آن نیش، جدایی انسان از خدا به سبب گناه است.

اما درست در همین‌جا، انجیل خبر خوش خود را اعلام می‌کند.

همان خدایی که داوری کرد و زمین را لعنت نمود، درمان را نیز در شخص پسر یگانهٔ خود فراهم ساخت؛ همان نسل موعود زن که سرِ فریب‌دهندهٔ مرگ‌آور را خواهد کوبید (پیدایش 15:3).

پولس رسول می‌نویسد:

«نیش مرگْ گناه است و نیروی گناه، شریعت. امّا شکر خدا را که به واسطۀ خداوند ما عیسی مسیح به ما پیروزی می‌بخشد» (اول قرنتیان ۵۶:۱۵-۵۷).

مسیح، مصالحه‌دهندهٔ بزرگ میان خدا و انسان است (کولسیان ۲۰:۱-۲۲) و همچنین فاتح بزرگ بر گناه و مرگ.

حتی در خودِ مرگ نیز تسلی عظیمی وجود دارد، اما این تسلی تنها در مسیح یافت می‌شود.

کتاب مقدس دست‌کم سه حقیقت را به عنوان سرچشمهٔ آرامش ایماندار در رویارویی با مرگ آشکار می‌کند؛ به‌ویژه هنگامی که مرگ نزدیک است.

۱. مسیح بر مرگ کاملا حاکم است

نخست، مسیح فرمانروای مطلق بر مرگ است.

اشعیا مرگ را همچون پرده‌ای تاریک توصیف می‌کند که بر همهٔ ملت‌ها گسترده شده است:

«او پوششی را که بر تمام ملتها افکنده شده است، و سِتری را که بر جمیع قومها گسترده است، در این کوه فرو خواهد بلعید» (اشعیا 7:25).

اما مسیح بزرگ­تر از آن است:

«او مرگ را تا به ابد فرو خواهد بلعید؛ خداوندگارْ یهوه اشکها را از هر چهره خواهد زدود، و ننگ قوم خویش را از تمامی زمین بر خواهد گرفت، زیرا که خداوند سخن گفته است» (اشعیا 8:25).

این کلام و اعلامی قطعی از جانب خداست: او نه تنها قدرت مرگ را خنثی می­نماید، بلکه خودِ مرگ را برای همیشه از بین می­برد؛ که این ما را به نکتۀ دوم سوق می­دهد.

۲. مسیح جدایی انسان از خدا را برطرف کرده است

دوم، مسیح با ریختن خون خود بر روی صلیب، ننگ و محکومیت قوم خویش را برداشت.

رسالهٔ عبرانیان می‌گوید:

«همان‌گونه که برای انسان یک بار مردن و پس از آن داوری مقرر است، مسیح نیز پس از آنکه یک بار قربانی شد تا گناهان بسیاری را بر دوش کِشد، دیگر بار ظاهر خواهد شد، نه برای رفع گناه، بلکه تا آنان را که مشتاقانه چشم به راه اویند، نجات بخشد» (عبرانیان ۲۷:۹-۲۸‏).

مسیح بحران جدایی انسان از خدا را به طور کامل حل کرده است.

او نه تنها خشم عادلانهٔ خدا را فرو نشاند و گناهان ما را با خون خود شست، بلکه:

«مسیح به جای ما لعن شد و این‌گونه ما را از لعنت شریعت بازخرید کرد» (غلاطیان 13:3).

او ما را با خون گرانبهای خود خرید و مجازات گناهانمان را پرداخت تا ما را به عنوان دارایی ارزشمند و گرانبهای خود به خدا تقدیم نماید.

از این رو، ما دیگر از آن خود نیستیم، و قطعا زیر سلطهٔ مرگ نیز قرار نداریم.

ما در مسیح متعلق به خدا هستیم.

۳. ما در مسیح کاملا ایمن هستیم

سوم، خدا ما را با قدرت خود از قلمرو تاریکی و مرگ بیرون آورده و به پادشاهی پسر محبوب خود منتقل کرده است.

پولس می‌نویسد:

«زیرا ما را از قدرت تاریکی رهانیده و به پادشاهی پسر عزیزش منتقل ساخته است، [14] که در او از رهایی، یعنی از آمرزش گناهان برخورداریم» (کولسیان ۱۳:۱-۱۴).

و هیچ چیز - حتی مرگ جسمانی - نمی‌تواند ما را از دست او جدا سازد.

خودِ خداوند عیسی فرمود:

«گوسفندان من به صدای من گوش فرا می‌دهند؛ من آنها را می‌شناسم و آنها از پی من می‌آیند. من به آنها حیات جاویدان می‌بخشم، و به‌یقین هرگز هلاک نخواهند شد. کسی آنها را از دست من نخواهد ربود. پدر من که آنها را به من بخشیده از همه بزرگتر است، و هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را از دست پدر من برُباید» (یوحنا ۲۷:۱۰-۲۹).

چه در زندگی و چه در هنگام عبور از مرگ، امنیت ما کاملا در مسیح تضمین شده است.

نتیجه‌گیری

مرگ همچنان رازی بزرگ است، و اندیشهٔ عبور از این جهان به ابدیت، می­تواند دل انسان را مضطرب سازد.

نویسنده­ای به‌زیبایی نوشته است:

«راز بزرگ مرگ، چگونه همهٔ رازهای کوچک و گیج‌کنندهٔ زندگی را در خود فرو می‌برد! در آن لحظهٔ کوتاه، با همهٔ آنها روبه‌رو خواهیم شد؛ و پس از آن، در نور تخت خدا، مکاشفهٔ بزرگ فرا خواهد رسید.»

اما برای مسیحی، وعدۀ آرامش­بخش این است که پس از مرگ، نه تاریکی، بلکه حضوری جاودانی در پیشگاه حیات­بخش خدا، در انتظار اوست.

همان خدایی که در حضور او «کمال شادی است» و «در دست راست او لذت‌های جاودانی» یافت می‌شود (مزمور 11:16).