قدرت جلسات دعا
25 ژوئن 2026چگونه بدون سقوط در شریعتگرایی، در پی قدوسیت باشیم؟
دکتر فرگوسن[1] در کتاب «مسیح تمامعیار»[2] تعریف مفیدی از شریعتگرایی ارائه میدهد:
«شریعتگرایی در اصل یعنی جدا کردن شریعت خدا از شخصیت خدا… یعنی انتزاع شریعت او از شخصیت محبتآمیز و سخاوتمند او.»
اگر شریعت خدا و مطالبات آن را از خدای مهربان و بخشندهای که آن شریعت از او صادر شده جدا کنیم، ناگزیر تلاش ما برای قدوسیت به سوی نوعی شریعتگرایی ناسالم منحرف خواهد شد. بنابراین، ما باید همیشه قدوسیت را در حالی دنبال کنیم که به یاد داریم خدا کیست و چرا ما را به قدوسیت فرا میخواند.
در دوم قرنتیان ۳:۱-۴، پولس خدا را ستایش میکند و توصیفی شگفتانگیز از شخصیت او به ما میدهد:
«متبارک باد خدا، پدرِ خداوند ما عیسی مسیح، که پدرِ رحمتها و خدای همۀ دلگرمیهاست؛ که به ما در همۀ سختیهایمان دلگرمی میبخشد.»
پدرِ رحمتها ما را در مصیبتهایمان تسلی داده است، زیرا پسر خود را به جهان فرستاد تا گناهکاران را نجات دهد. پدر، از روی محبت عظیم خویش، عیسای مسیح را فرستاد تا ما را از ناپاکیای که با گناه خود در آن غرق شده بودیم، فدیه دهد.
پدر آسمانی ما نجاتدهندهای برای ما فرستاد - خداوندْ عیسای مسیح - تا ما را در حضور خود پارسا گرداند. تنها به واسطۀ فیض، تنها از راه ایمان، و تنها بر اساس عمل نجاتبخش مسیح، اکنون از صلح با خدا برخورداریم (رومیان ۱:۵-۲).
اما پدر رحیم ما تنها به پارسا شمردن ما بسنده نمیکند. او همچنین میخواهد ما مقدس باشیم، همانگونه که خود او مقدس است (اول پطرس ۱۵:۱-۱۶). بنابراین، خدا در ما عمل میکند تا ما را مطابق تصویر خداوندْ عیسای مسیح نو سازد.
از این رو، خبر خوش انجیل این است که:
«مسیح، که ما را به واسطۀ خون خود فدیه داده است، اکنون نیز به وسیلۀ روح خود ما را مطابق تصویر خویش تازه میسازد» (کتاب پرسش و پاسخ هایدلبرگ، پرسش ۸۶).
پس ما دعوت شدهایم که قدوسیت را در این دانش یقینبخش و تسلیدهنده دنبال کنیم که قدوسیت، هدف پدر برای ماست، و اینکه مسیح به وسیلۀ قدرت روحالقدس در حال تحقق بخشیدن این هدف است.
ما فرا خوانده شدهایم که در این عمل مشارکت و همکاری کنیم؛ اما موفقیتِ کارِ نوسازندهٔ خدا وابسته به ما نیست، بلکه وابسته به خدای تثلیثیِ ماست که صاحب این عمل است.
روحالقدس این حقیقت را در اول تسالونیکیان ۲۳:۴-۲۴ به ما اطمینان میدهد:
«خدای سلامتی، خودْ شما را به تمامی تقدیس کند و روح و جان و تن شما تا آمدن خداوندمان عیسی مسیح، بیعیب محفوظ بماند. او که شما را فرا میخواند، امین است و این را خواهد کرد.»
خدا میخواهد ما مقدس باشیم، و از همین رو وعده میدهد که خود عمل خواهد کرد تا این خواستِ او در ما تحقق یابد.
خدا به تقدیس و نوسازی ما اهمیت بسیاری میدهد، زیرا میخواهد ما برای زندگی با او در ملکوتش شایسته باشیم. ما میدانیم که ملکوت خدا عبارت است از: «پارسایی، سلامتی و شادی در روحالقدس» (رومیان ۱۷:۱۴).
خدا میداند که بدون پارسایی، قوم او نمیتوانند سلامتی و شادیِ ملکوتش را تجربه کنند.
به سقوط انسان فکر کنید: ما از پارسایی به ناپارسایی روی آوردیم. و در این کار، صلحی را که با خدا داشتیم شکستیم و به جای آن دشمنی با او را پدید آوردیم. ما شادیِ مشارکت با او را با فلاکتِ جدایی از او معاوضه کردیم.
اما خدا، خدای حیاتبخش است؛ خدایی که ما را آفرید تا با او در پارسایی، سلامتی و شادی زندگی کنیم. بنابراین، او تصمیم گرفت آن رابطه را با ما احیا کند (پیدایش ۱۵:۳).
پدر آسمانی رحیمِ ما میخواهد ما همچون مردِ مزمور ۱ باشیم؛ کسی که در شریعت خداوند شادی میکند و شبانهروز در آن تفکر مینماید. چرا؟ زیرا آن شخص:
«بسان درختیست نشانده بر کنارۀ جویبار،
که میوهٔ خویش را در موسمش آرد به بار،
و برگش نیز پژمرده نشود،
و در هر آنچه کند، کام یابد» (مزمور ۳:۱).
وقتی شریعت خدا را به عنوان شریعتِ حیاتبخشِ خدای حیاتبخش خود درک کنیم، از آن لذت خواهیم برد.
خدا میخواهد ما در پی قدوسیت باشیم، زیرا میخواهد ما اکنون و تا ابد درختانی ریشهدار، ثمربخش، پایدار و کامیاب باشیم.
ارادهٔ پدر برای ما این است:
«شادیِ کامل در خدا از طریق مسیح،
و محبت و اشتیاق برای زندگی مطابق ارادهٔ خدا،
از طریق انجام هر عمل نیکو» (کتاب پرسش و پاسخ هایدلبرگ، پرسش ۹۰).
در مسیر جستوجوی قدوسیت، شکرگزاری برای مسیح، بزرگترین پادزهرِ شریعتگرایی است.
ما قدوسیت را دنبال نمیکنیم تا خود را نزد خدا پذیرفتنی سازیم. ما قدوسیت را به نشانۀ سپاسگزاری برای فدیهای که به واسطۀ خون مسیح از آنِ ما شده، و برای نوسازیای که به وسیلۀ روح مسیح در ما در حال انجام است، دنبال میکنیم.
ما با شادی در پی قدوسیت هستیم، زیرا همان چیزی است که برای آن آفریده و از نو آفریده شدهایم:
«زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافتهاید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - و نه از اعمال، تا هیچکس نتواند به خود ببالد، زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شدهایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم»
(افسسیان ۸:۲-۱۰).
باشد که خدا ما را از شریعتگرایی محافظت کند و به وسیلۀ فیض و روح خویش ما را در جستوجوی قدوسیت هدایت فرماید.
[1] Dr. Ferguson
[2] The Whole Christ
