از نظر بسیاری از مردم، ایده‌ی عادل‌شمردگی فقط با ایمان، نوعی شریعت‌ستیزی تغییر چهره یافته است که می‌گوید مردم هر طور که بخواهند می‌توانند زندگی کنند و فقط کافی است به چیزهای درست ایمان داشته باشند.

اولین جمله‌ی کتاب‌مقدّس شالوده‌ی همه‌ی چیزهای دیگر را مشخص می‌کند: «در ابتدا، خدا آسمان‌ها و زمین‌ را آفرید» (پیدایش ۱:‌ ۱).

مفهوم مباشرت با آفرینش آغاز می‌شود. آفرینش نه تنها در پیدایش، بلکه در سراسر کتاب‌مقدس، به خصوص در مزامیر، جایی که مالکیت خدا بر جهان اعلام می‌شود، جشن گرفته شده است.

خدا به ما می‌گوید که ورود به آسمان تنها بر اساس شایستگی مسیح خواهد بود، اما هنگامی که به آسمان رسیدیم، بر اساس اعمال پاداش داده می‌شود.

برای اینکه طرح انتخاب برگزیدگان در تاریخ عملی شود، او پسرش را با هدف و طرحی خاص به جهان فرستاد تا نجات و رستگاری را برای برگزیدگان به انجام برساند.

عیسی گفت: "خوشا به حال پاک دلان، زیرا ایشان خدا را خواهند دید." چیزی که اکنون ما را از دیدن رؤیت خدا باز می‌دارد ناپاکی و گناه ماست.

مسیح کاملاً vere homo و vere Deus بود، یعنی «انسان واقعی و خدای واقعی»، که در یک شخص دو ذات داشت.

معمولاً وقتی انسان از گناه خود آگاه می‌شود و از آن روی بر می‌گرداند، خود را به رحمت خدا می‌سپارد. اولین ثمره توبه واقعی، شناخت نیاز عمیق ما به رحمت است.

خداوند وجودی ارادی است; او اراده دارد و تصمیم می گیرد. هنگام تصمیم گیری و اعمال اراده خود، او به عنوان قدرت نهایی این کار را با قدرت انجام می دهد. آزادی او آزادترین است.

ایمان، بستر عادل شمردگی ما نیست. بستر عادل شمردگی ما عدالت مسیح، شایستگی او است.

حق انتخاب، هر قدر هم که مقدس باشد، حق مطلق برای از بین بردن یک زندگی انسانی را به همراه ندارد.

عیسی به‌عنوان جایگزینی برای ما عمل می‌کند، و خدا خشم خود را به دلیل گناهان و به‌جای ما، بر وی می‌ریزد.