نقش امید در زندگی مسیحی

سه‌گانهٔ فضایل مسیحی، ایمان، امید و محبت، همگی دارای اهمیت می­باشند. هرچند محبت از اهمیتی والا برخوردار است (اول قرنتیان ۱۳:‏۱۳)، اما می‌دانیم ایمان نیز هرگز کم‌اهمیت نیست. ما بارها بر اهمیت ایمان تامل کرده‌ایم و جایگاه محبت را نیز می‌شناسیم، اما اغلب آن عنصر سوم در این سه‌گانه یعنی امید، در تجربهٔ زندگی مسیحی نادیده گرفته می‌شود.

اگر واژه‌ای در رومیان ۵ باشد که ممکن است آن را به‌اشتباه درک کنیم، آن واژه «امید» است. در فهم رایج «امید»، اغلب نوعی شک و تردید وجود دارد که درک ما را از کاربرد پولس برای این واژه غبارآلود می­سازد. معمولا امید را آرزویی برای رخ دادن چیزی می­نامیم که از تحقق آن مطمئن نیستیم. اما در عهد جدید، این واژه چنین معنایی ندارد. هنگامی که به واسطۀ روح‌القدس تولد تازه می‌یابیم، برای امیدی از نو زاده می‌شویم که بنیاد اطمینان ما در زیستنِ حیات مسیحی است. تفاوت امید با ایمان در این است که ایمان به آنچه واقع شده می‌نگرد و ما بر آن اعتماد می‌کنیم، اما امید همان ایمانی است که رو به آینده چشم دوخته است.

تشبیهی که در عهد جدید برای توصیف ماهیت امید به کار می‌رود، «لنگر» است. گفته شده است که امید، لنگر جان است. این تصویر دریانوردی بارها در عهد جدید دیده می‌شود. افراد بی­ثبات به کشتی‌هایی تشبیه شده‌اند که لنگر ندارند و با هر باد تعلیمی به این سو و آن سو رانده می‌شوند. ویژگی بارز چنین اشخاصی تزلزل و تردید است. اما امیدی که روح‌القدس در جان ما می‌نهد، چنین نیست. این امید به ما بنیاد، ثبات و یقین می‌بخشد. امید، لنگری است که ما را از سرگردانی و رانده شدن به دست بادها حفظ می­کند. یقین راسخی که به ما اطمینان می­بخشد، خداوند در آینده، تمامی آنچه وعده داده است را به‌کمال به انجام خواهد رساند.

ثمرهٔ پارسا‌شمردگی، چنین امیدی است. پارسا‌شمردگی، به نوعی، پیش‌پرداخت تمامی وعده‌های خدا در کار رستگاری است. امید، در ما به واسطۀ روح‌القدس پدید می‌آید. پولس در جایی دیگر از «بیعانه» یا پیش‌پرداخت روح از سوی خداوند سخن می‌گوید که تضمین کامل آیندهٔ ماست. بنابراین، امید صرفا نفس عمیق کشیدن و آرزو کردن برای این نیست که همه چیز به‌خوبی پیش رود، بلکه باور به این حقیقت است که خدا آنچه را گفته است، بی‌کم‌وکاست به انجام خواهد رسانید.