آیا ازدواج ابدی است؟

کمتر پرسشی به اندازهٔ این پرسش دل انسان را به خود مشغول می‌کند: آیا در آسمان همچنان با همسرِ خود پیوند زناشویی خواهم داشت؟

کتاب مقدس دربارهٔ آغاز ازدواج، رابطهٔ زن و شوهر و اینکه چگونه این پیوند موجب جلال خدا می‌شود، مطالب فراوانی تعلیم می‌دهد. اما پرسشی که اغلب در ذهن باقی می‌ماند، این است که آیا ازدواج تا ابد ادامه دارد؟ آیا در آسمان همچنان متاهل خواهیم بود؟ آیا می‌توان در آسمان ازدواج کرد؟ اگر کسی در طول زندگی خود بیش از یک همسر داشته باشد، در آسمان چه خواهد شد؟ آیا زندگی زناشویی زمینی خود را به‌کلی فراموش خواهیم کرد؟

برای پاسخ دادن به این پرسش‌ها، نخست باید دریابیم که چرا خدا در آغاز، نهاد ازدواج را برقرار کرد.

پیش از سقوط انسان در گناه، خدا هنگام آفرینش جهان دو نهاد بنیادین را برقرار کرد. ازدواج دومینِ آنها بود، اما نخستین، سَبَّت بود.

پس از آنکه خدا جهان را در شش روز آفرید، در روز هفتم آرام گرفت (پیدایش ۲:۲-۳). بدین وسیله، خدا الگویی برای انسان قرار داد تا شش روز کار کند و روز هفتم را به استراحت و پرستش خدا اختصاص دهد (خروج ۸:۲۰-۱۱).

اما سَبَّت تنها یک روز استراحت هفتگی نبود، بلکه پیش­نمایشی از آفرینش تازه نیز به شمار می‌رفت؛ زمانی که خدا نجات کامل و جاودانی را برای قوم خود به کمال خواهد رساند (اشعیا 23:66).

عهد جدید نیز نشان می‌دهد که سَبَّت ما را به کار نجات‌بخش مسیح هدایت می­کند؛ او کسی است که قوم خود را، هم اکنون و هم در عصر آینده، به آن آرامی جاودانی وارد می‌کند (عبرانیان ۹:۴-۱۱).

به بیان دیگر، مسیح هم‌اکنون ما را از نظر روحانی وارد آرامی سَبَّت کرده است، اما هنوز در انتظار به کمال رسیدن آن هستیم. از همین رو، کلیسا همچنان در نخستین روز هفته برای پرستش گرد هم می‌آید، در حالی که چشم‌انتظار آن آرامی جاودانی است که سَبَّت به آن اشاره می‌کند (اعمال 7:20؛ اول قرنتیان ۱:۱۶-۲).

به همین ترتیب، خدا در زمان آفرینش، ازدواج را بنیان نهاد تا ما را حتی پیش از سقوط به سوی رابطۀ عهدی با خود هدایت کند.

خدا فرمود: «نیکو نیست آدم تنها باشد» (پیدایش 18:2)، و برای او همسری آفرید. اما این رابطه هرگز هدف نهایی نبود، بلکه قرار بود تصویری قابل مشاهده از رابطهٔ عهدی میان خدا و قومش باشد.

در سراسر عهد عتیق، خدا خود را همچون شوهری معرفی می‌کند که قومش با بی‌وفایی روحانی نسبت به او زنا کرده‌اند (اشعیا 5:62؛ ارمیا ۲:۲؛ ۶:۳-۸؛ حزقیال ۸:۱۶-۲۱؛ هوشع ۲:۲).

همین تصویر در عهد جدید نیز ادامه می‌یابد. عیسی بارها خود را داماد معرفی می‌کند (متی 15:9؛ ۲:22؛ ۱:۲۵-۱۳؛ یوحنا 29:3).

پولس رسول نیز با پیروی از تعلیم خداوند، اعلام می‌کند که ازدواج «رازی عظیم» است که به مسیح و کلیسا اشاره دارد. همان‌گونه که کلیسا با احترام و اطاعت از مسیح پیروی می‌کند، زن نیز شوهر خود را احترام می‌گذارد؛ و همان‌گونه که مسیح جان خود را برای کلیسا فدا کرد، شوهر نیز باید همسر خود را با محبت ایثارگرانه دوست بدارد (افسسیان ۲۲:۵-۳۳؛ اول قرنتیان ۲:۱۱-۳).

سرانجام، یوحنای رسول در کتاب مکاشفه، جشن نهایی اتحاد مسیح و کلیسایش را به «ضیافت عروسی برّه» تشبیه می‌کند (مکاشفه ۷:۱۹-۹؛ ۲:21؛ ۱۶:۲۲-۱۷).

سایه و حقیقت

هم سَبَّت و هم ازدواج، از احکام آفرینش‌اند که امروز از آنها به عنوان عطایای گرانبهای خدا بهره‌مند می‌شویم. اما هر دو به واقعیتی آسمانی اشاره می‌کنند که هنوز در انتظار تحقق کامل آن در عصر آینده هستیم.

دلیل اینکه ما به عنوان مسیحیان در پرستش، سَبَّت مسیحی را نگاه می‌داریم، این است که هنوز منتظر آرامی کامل و جاودانی خود در مسیح هستیم.

به همین ترتیب، دلیل اینکه هنوز در این جهان ازدواج می‌کنیم، این است که در انتظار تحقق کامل ازدواج جاودانی خود با برّهٔ خدا هستیم.

اما هنگامی که حقیقت به طور کامل آشکار شود، دیگر سایه ضرورتی نخواهد داشت.

تعلیم روشن عیسی دربارهٔ ازدواج در آسمان

به همین دلیل است که عیسی، اندکی پیش از دستگیری خود در اورشلیم، سخنی بسیار مهم دربارهٔ ازدواج بیان کرد.

صدوقیان، که رستاخیز مردگان را انکار می‌کردند، برای به چالش کشیدن عیسی دربارهٔ ازدواج از او پرسشی مطرح کردند (متی ۳۲:۲۲-۳۳؛ مرقس ۱۸:۱۲-۲۷؛ لوقا ۲۷:۲۰-۳۸).

آنان در تلاش برای نشان دادن پوچی رستاخیز، دربارۀ زنی که چندین بار بیوه شده بود، پرسیدند: اگر رستاخیز حقیقت داشته باشد، در آسمان همسر کدام یک خواهد بود؟ آیا آن زن در آسمان چندین همسر خواهد داشت؟

عیسی در پاسخ نه تنها واقعیت رستاخیز را تایید کرد، بلکه حقیقت مهم دیگری را نیز آشکار ساخت:

«زیرا هنگامی که مردگان برمی‌خیزند، نه زن می‌گیرند و نه شوهر اختیار می‌کنند؛ بلکه همچون فرشتگان آسمان خواهند بود» (مرقس 25:12).

بر اساس تعلیم روشن عیسی، کسانی که در این جهان با یکدیگر ازدواج کرده‌اند، در آسمان همچنان زن و شوهر نخواهند بود.

در آنجا، همانند فرشتگان، تمامی توجه ما معطوف به پرستش و جلال دادن خدا خواهد بود.

به بیان دیگر، تنها ازدواجی که در آسمان باقی می‌ماند، پیوند روحانی و جاودانی کلیسا با خداوند، عیسای مسیح است.

نتیجه‌گیری

پس، آیا ازدواج ابدی است؟

تنها ازدواج مسیح و کلیسای او جاودانی است.

اگر تصور کنیم که ازدواج زمینی تا ابد ادامه خواهد داشت، در واقع هدف و معنای اصلی خدا از برقراری ازدواج را به‌درستی درک نکرده‌ایم.

همسر زمینی هدیه‌ای بسیار گرانبها از جانب خداست که باید او را با محبت گرامی بداریم و از او مراقبت کنیم. با این حال، هرچند به احتمال زیاد در آسمان زندگی مشترک زمینی خود را به یاد خواهیم آورد، اما دیگر رابطهٔ زناشویی میان ما وجود نخواهد داشت.

حقیقت، از سایه بسیار باشکوه‌تر است.

روزی که در برابر تخت خدا گرد آییم، در کنار همسر زمینی خود خواهیم ایستاد؛ نه به عنوان زن و شوهر، بلکه به عنوان اعضای کلیسایی که با مسیح، داماد آسمانی خود، در پیوندی جاودانی متحد شده است.

در جلال آسمانی، همهٔ ازدواج‌های این جهان در پرتو شکوه ازدواج جاودانی ما با برّهٔ خدا رنگ خواهد باخت.