چگونه باید «تعمید خود را به کار گیریم»؟

روزی ملکه‌ای پسرش را به یک جشن تولد رساند و هنگام خداحافظی به او یادآوری نمود:

«شاهزاده، به یاد داشته باش: پسرانِ شاه، منش شاهانه دارند.»

بر ما مسیحیان نیز، واجب است مطابق نامی که بر ما نهاده شده؛ یعنی همچون کسانی که به کهانت ملوکانه تعلق دارند و شهروندان امت مقدسِ پادشاه آسمانی‌اند، زندگی کنیم (اول پطرس ۹:۲). می‌توان تعمید را نوعی «گواهی تولد تازه» دانست؛ شهادتی استوار بر این حقیقت که ما با نام خدای تثلیث مهر شده‌ایم (متی ۱۹:۲۸).

کتاب پرسش و پاسخ بزرگ وست‌مینستر این پرسش را مطرح می‌کند:

«چگونه باید برکات تعمید خود را در زندگی به کار گیریم؟» (پرسش و پاسخ ۱۶۷).

برای شفاف­سازی باید گفت نامی که در تعمید به ما عطا شده، هیچ نیازی به بهبود ندارد، زیرا نامِ پدر، پسر و روح‌القدس، نامی کامل و کافی است. اما قدردانی و بهره‌مندی ایماندار از قدرت نجات‌بخش این نام الهی و بهره­مندی از آن می‌تواند و باید در سراسر زندگی رشد کند.

پس چگونه باید تعمید خود را «به کار گیریم»؟

۱. عطای تعمید را به یاد آوریم

تعمید، نشان و مُهرِ فیضی است که خداوند قیام‌کرده به کلیسای خود عطا می‌کند. تعمید حقیقتا نقطه‌ای سرنوشت‌ساز برای دریافت‌کنندگان آن است. از این جهت، به تجربۀ عبور قوم اسرائیل از دریای سرخ در هنگام خروج از مصر شباهت دارد (اول قرنتیان ۱:۱۰-۲).

فراموش کردن رهایی از چنین خطر مرگباری برای قوم عهد، امری تصورناپذیر بود. به همان‌گونه، به یاد آوردن تعمید یعنی درک اهمیت آن: اینکه ما به واسطۀ ایمان، با مسیح در مرگ و قیام او متحد شده‌ایم (رومیان ۱:۶-۴).

پس یادآوری تعمید، راهی است که اطمینان زیر را در ما زنده می‌سازد:

«من از آنِ خود نیستم، 

بلکه با جسم و روح، در زندگی و در مرگ، 

متعلق به نجات‌دهندهٔ امین خود، عیسای مسیح، هستم» (پرسش و پاسخ هایدلبرگ، بند ۱).

۲. همچنان گناهان خود را نزد خداوند اعتراف کنیم

آگوستین نوشت:

«شاهد دعای تمام شهر خدا در وضعیت زائرگونه­اش باشید، زیرا از زبان همهٔ اعضایش نزد خدا فریاد می‌زند: "قرض‌های ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم."»

ما که تعمید یافته‌ایم، نباید فریب این دروغ را بخوریم که بی‌گناه هستیم، بلکه باید گناهان خود را بپذیریم و با توبه نزد پدر اعتراف کنیم (اول یوحنا ۸:۱-۹).

اغلب هنگام انجام کارهای خانه، انسان تا زمان تمیز کردن متوجه میزان آلودگی چیزی نمی‌شود. در زندگی مسیحی نیز چنین است: هنگامی که نور کلام خدا را بر گوشه و کنار دل خود می‌تابانیم، درمی‌یابیم که فساد گناه تا چه اندازه عمیق است.

و همان‌گونه که تعمید خود را به یاد می‌آوریم، در مواجهه با عمق گناهانمان، از وعدهٔ خدا تسلی می‌یابیم:

«امّا فیضی که او می‌بخشد، بس فزونتر است» (یعقوب ۶:۴).

۳. در پی درک قدرت تقدیس‌کنندهٔ خدا در درون خود باشیم

امروزه در فرهنگ عمومی، بسیار دربارهٔ بحران انرژی و جست­وجو برای یافتن منابع پایدار نیرو برای نیازهای فناوری و حمل و نقل سخن گفته می‌شود. اما در زندگی مسیحی، ما به عنوان مقدسین، پویایی و نیروی بی‌پایانِ رستاخیزِ خودِ مسیح را در درون خویش داریم (افسسیان ۲۰-۱۹:۱).

به‌راستی، یادآوری تعمید باید ما را در «نبرد نیکوی ایمان» (اول تیموتائوس ۱۲:۶) جسور و بی‌باک سازد. هیچ دشمنی وجود ندارد - چه مرئی و چه نامرئی، چه زمینی و چه آسمانی - که بتوانیم با او مواجه شویم و در برابر او کاملا ناتوان باشیم.

این بدان معنا نیست که ما با قدرت شخصی یا توانایی‌های خود وارد میدان می‌شویم، بلکه مسیح از طریق کلامش - و از جمله در تعمید - به ما این اطمینان را می‌دهد، زیرا او گفته است:

«تو را هرگز وا نخواهم گذاشت، و هرگز ترک نخواهم کرد» (عبرانیان ۵:۱۳).

۴. به یاد داشته باشیم که هیچ یک از ما تنها نمی‌ایستد یا راه نمی‌رود

تعمید، عملِ خداوند در یکی کردن است؛ خدا ما را به عنوان اعضای بسیار، در یک بدن متحد می‌سازد (اول قرنتیان ۱۳:۱۲). بنابراین، تعمید ما را فرا می‌خواند که عطایا و نقش‌های گوناگون دیگران را در کلیسا ارزشمند بدانیم، زیرا هر عضو در سلامت و رشد کل بدن سهم دارد (اول قرنتیان ۱۴:۱۲-۳۱).

در شعر مشهور شکسپیر، «تمام جهان صحنۀ نمایش است»، زندگی انسان به نمایشی در هفت پرده تشبیه می‌شود که در هر عصر و فصلی، «هر کس نقش خود را بازی می‌کند.» اما تعمید، ما را نه به نقشِ ستاره بودن، بلکه به خدمت فرا می‌خواند.

ما باید مشتاق باشیم که «نقش خود را ایفا کنیم» تا دیگران را حمایت و بنا نماییم، و خیرِ جمعیِ کلیسا را بر ترجیحات شخصی خود مقدم بدانیم. این امر، بخشی ضروری از معنای این جمله است: «نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید» (متی ۳۳:۶).

تعمید، هدفی دعوت­گونه و رسالتی در شاگردیِ مسیحی دارد، زیرا مسیح از طریق آن ما را فرا می‌خواند:

«اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند، باید خود را انکار کرده، هر روز صلیب خویش را برگیرد و از پی من بیاید» (لوقا ۲۳:۹).