عالی‌ترین دستاورد مسیح بر روی صلیب این است که او خشم خدا را فرو نشاند، که اگر قربانی مسیح ما را نمی‌پوشانید، ما در آتش آن خشم می‌سوختیم.

انجیل انسان‌ها را به توبه، قدوسیت و خداپرستی فرا می‌خواند. به همین دلیل، جهان انجیل را ناپسند می‌یابد.

اول تسالونیکیان ۵: ۱۷ به ما دستور می‌دهد که بی‌وقفه دعا کنیم. این بدان معناست که ما باید در یک حالت ارتباط مستمر و مداوم با پدرمان باشیم.

کرامت انسان از خداوند سرچشمه گرفته و ارزش بالایی به انسان، به‌عنوان خلقتی محدود، وابسته، و مشروط از سوی خالقش بخشیده شده است.

عیسی به‌عنوان جایگزینی برای ما عمل می‌کند، و خدا خشم خود را به دلیل گناهان و به‌جای ما، بر وی می‌ریزد.

حق انتخاب، هر قدر هم که مقدس باشد، حق مطلق برای از بین بردن یک زندگی انسانی را به همراه ندارد.

ایمان، بستر عادل شمردگی ما نیست. بستر عادل شمردگی ما عدالت مسیح، شایستگی او است.

خداوند وجودی ارادی است; او اراده دارد و تصمیم می گیرد. هنگام تصمیم گیری و اعمال اراده خود، او به عنوان قدرت نهایی این کار را با قدرت انجام می دهد. آزادی او آزادترین است.

معمولاً وقتی انسان از گناه خود آگاه می‌شود و از آن روی بر می‌گرداند، خود را به رحمت خدا می‌سپارد. اولین ثمره توبه واقعی، شناخت نیاز عمیق ما به رحمت است.

مسیح کاملاً vere homo و vere Deus بود، یعنی «انسان واقعی و خدای واقعی»، که در یک شخص دو ذات داشت.

عیسی گفت: "خوشا به حال پاک دلان، زیرا ایشان خدا را خواهند دید." چیزی که اکنون ما را از دیدن رؤیت خدا باز می‌دارد ناپاکی و گناه ماست.

برای اینکه طرح انتخاب برگزیدگان در تاریخ عملی شود، او پسرش را با هدف و طرحی خاص به جهان فرستاد تا نجات و رستگاری را برای برگزیدگان به انجام برساند.

خدا به ما می‌گوید که ورود به آسمان تنها بر اساس شایستگی مسیح خواهد بود، اما هنگامی که به آسمان رسیدیم، بر اساس اعمال پاداش داده می‌شود.

مفهوم مباشرت با آفرینش آغاز می‌شود. آفرینش نه تنها در پیدایش، بلکه در سراسر کتاب‌مقدس، به خصوص در مزامیر، جایی که مالکیت خدا بر جهان اعلام می‌شود، جشن گرفته شده است.

اولین جمله‌ی کتاب‌مقدّس شالوده‌ی همه‌ی چیزهای دیگر را مشخص می‌کند: «در ابتدا، خدا آسمان‌ها و زمین‌ را آفرید» (پیدایش ۱:‌ ۱).

از نظر بسیاری از مردم، ایده‌ی عادل‌شمردگی فقط با ایمان، نوعی شریعت‌ستیزی تغییر چهره یافته است که می‌گوید مردم هر طور که بخواهند می‌توانند زندگی کنند و فقط کافی است به چیزهای درست ایمان داشته باشند.

برای همین وقتی به خدا نگاه می‌کنیم، می‌دونیم اسمش شگفت انگیزه. چون خدا در این اسم، چیزهای متعددی رو درباره‌ی برتری وجودش و کمالات شخصیتش آشکار می‌کنه.

وقتی به خدا نگاه می‌کنیم، می‌دونیم اسمش شگفت انگیزه. چون خدا در این اسم، چیزهای متعددی رو درباره‌ی برتری وجودش و کمالات شخصیتش آشکار می‌کنه.

اطمینان من به آینده، در اعتماد من به خدایی است که تاریخ را کنترل می‌کند. اما چگونه خدا این کنترل را اعمال می‌کند و این اقتدار را آشکار می‌کند؟

برای اینکه طرح انتخاب برگزیدگان در تاریخ عملی شود، او پسرش را با هدف و طرحی خاص به جهان فرستاد تا نجات و رستگاری را برای برگزیدگان به انجام برساند.

کتاب‌مقدس کلام الهام شده‌ی خداست. و اعتقادنامه‌ها، سخنان غیر الهام شده‌ی انسان‌ها هستند. در کتاب‌مقدس، خدا را می‌شنویم که می‌گوید: «خداوند چنین می‌گوید: ... »، اما در اعتقادنامه‌ها ما پاسخ می‌دهیم: «ما ایمان داریم ...».

داوود، پادشاه اسرائیل، برای بسیاری از چیزها شناخته شده است، از ایمان عجیبش پیش از جولیات، تا گناهان بسیار بد او علیه بَتْشَبَع‌ و شوهرش، و همچنین مزامیر خالصانه‌ی او در مورد ستایش و توبه.

موسی و الیاس دو مرد در عهد عتیق بودند که در کوه سینا با خداوند ملاقات کردند. بنابراین برای آنها مناسب است که در تبدیل هیأت و تجلی خداوند او را ملاقات کنند و بدین وسیله هویت مسیحای موعود بودن او را تأیید کنند.

به فیض او مجّاناً عادل شمرده می‌شوند، به وساطت آن فدیه‌ای که در عیسی مسیح است. که خدا او را از قبل معیّن کرد تا کفّاره باشد به واسطه‌ی ایمان به‌وسیله‌ی خون او

برای مسیحیان، رابطه‌ی جنسی خارج از ازدواج، یک انتخاب نیست. با این حال هنگامی که این اتفاق رخ داد، خدا قلب پشیمان را خار نمی‌شمارد (مزمور ۵۱: ۱۷) زیرا که ما نزد پدر، وکیل مدافعی داریم، خداوند عیسای مسیح که برای گناهان ما شفاعت می‌کند (اول یوحنا ۲: ۱-۲).

هنگامی که به خاطر گناه خود گرفتار غم و اندوه شدید، برای بخشش و احیا دعا کنید، تصمیم بگیرید در اطاعت جدید قدم بردارید و برای دیگران دعا کنید تا دچار گناه نشوند.

در عین حال، عواقب گناه غالباً بر نسل‌های آینده تأثیر می‌گذارد و از این نظر، نوعی مجازات غیرمستقیم وجود دارد. به عنوان مثال، گناهان بت پرستی و پرستش باطل عمیقاً در زندگی مذهبی هر جامعه یا خانواده‌ای ریشه کرده است.

اگر می‌خواهیم الهیات اصلاحات را به درستی درک کنیم، شناخت زمینه نیز بسیار مهم است. الهیات اصلاحات، ثمره‌ی اصلاحات پروتستان در قرن شانزدهم بود و اصلاحات در یک زمینه‌ی تاریخی و فرهنگی خاص اتفاق افتاد. نویسندگانی که در آن زمان می‌نوشتند، در یک زمینه‌ی فلسفی و الهیات خاص دست به نگارش می‌زدند.

اگر خدا بنا بر انتخاب خود، برگزیدگان را نجات دهد، آنان باید پایدار باقی بمانند. این تعلیم به‌وضوح در کتاب مقدس ذکر شده است. مسیح می‌گوید که هیچکس نمی‌تواند آنان را از دستان پدر بگیرد (یوحنا ۱۰: ۲۹). «هیچکس» یعنی حتی ما- حتی ما نیز نمی‌توانیم خودمان را از دستان او بگیریم.

انتخاب پیش روی ما، بین شفقت و محکومیت نیست. انتخاب بین شفقت در مقابل سازش است. در میان فرهنگ دائما در حال تغییر، محبت و شفقت واقعی برای دوستان و عزیزان‌مان به معنای استوار ایستادن بر حقیقت تغییرناپذیر کلام خداست.

پیدایش را می‌توان همچون یک اثر موزاییکی ادبی تلقی کرد، اثری که با استفاده از انواع متنوعی از مواد خام، پیامی یکپارچه و واحد را ارائه می‌دهد؛ پیامی که با اهمیتی چشمگیر، به سمت عیسی مسیح، منبع برکت الهی برای همه، اشاره دارد.

هنگامی که خداوند آب نیل را به خون تبدیل کرد، او در واقع آن خدای مصریان را مسخره کرد. این بلا به‌عنوان نشانی بود که روزی واقعی تنها از دست حاکم خداوند به دست می‌آید، نه از یک خدای بت‌پرست دروغین مصریان.

درک عمیق از راه‌های غنی که مسیح به واسطه‌ی آنها ما را در پیشگاه خدا بازیابی می‌کند و راهی برای ورود ما به حضور او می‌گشاید (یوحنا ۱۴: ۶)، می‌تواند پرستش مسیحی را تعمیق بخشد.

بااین‌حال، همه ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که خداوند عیسی با وفاداری مسیر کاملی را در بیابان به‌جای ما پیشگام شده است و اکنون در کنار ما در بیابان قدم می‌زند و وفاداری و فراموش‌کردن خداوند را به ما یادآوری می‌کند.

عهد، پیوندی میان خدا و انسان بود که خداوند بر حسب حاکمیت و فیض خویش بر قوم خود نهاد تا رابطه خود را با ایشان به شیوه‌ای رسمی ابراز نماید.

نابودی کنعانیان مقدمه‌ای بر روز داوری نهایی بود که با بازگشت مسیح رخ خواهد داد. تنها امید برای هر کسی در آن روز این است که عیسی را بشناسد، کسی که خشم خدا را به‌جای ما تحمل کرد.

داوران توسط خداوند برانگیخته شدند و روح‌القدس آنها را قادر ساخت تا قوم خدا را رهایی بخشند، در سرزمین آرامش برقرار کنند و اطاعت از عهد را ترویج دهند (داوران ۲: ۱۶–۱۹).

عیسی از یک پیشینه‌ی معمولی می‌آید. او یکی از ماست و چون او یکی از ماست، می‌تواند به‌جای ما بایستد و می‌تواند با ما در ضعف‌هایمان همدردی کند.

سلسله‌ی وعده داده شده در یک شاهزاده که خداوند او را بلند خواهد کرد، تحقق می‌یابد (دوم سموئیل ۷: ۱۲). خدا فرمود: «من او را پدر خواهم بود، و او مرا پسر خواهد بود» (دوم سموئیل ۷: ۱۴).

در زمان ایلیا، اسرائیل حتی بیشتر به عهد خدا بی‌وفا شده و آن‌را نقض کرده بود و خدایان دیگر را به طور کامل عبادت می‌کرد. ایلیا نه به‌عنوان شفاعت‌کننده، بلکه به‌عنوان یک وکیل عهد با خداوند صحبت می‌کرد و دلایل خود را برای دادخواهی ارائه کرد.

مزامیر در تمامیت خود، درباره‌ی مسیحا-پادشاه موعود خدا سخن می‌گویند. او «مرد مبارک» است که نمونه‌ی کاملی از زندگی عادلانه‌ای است که مزمور ۱ به تصویر می‌کشد.

جامعه به وضوح نشان می‌دهد که شادی در جایی یافت نمی‌شود که ممکن است انتظار داشته باشیم آن را بیابیم. شادی در رویدادهای بزرگ یا لحظات به‌یادماندنی نیست.

غزل غزل‌ها تنها درباره تعهد و صمیمیت در بستر ازدواج نیست؛ بلکه به نوع رابطه‌ای که خداوند می‌خواهد با قومش داشته باشد نیز اشاره دارد.

عیسی نه تنها از نوادگان ابراهیم است، بلکه همان نسل موعود ابراهیم است، کسی که در او تمامی اقوام زمین برکت خواهند یافت.

انجیل مرقس نجات‌دهنده‌ای را به تصویر می‌کشد که به‌طور کامل خدا و کامل انسان است و جان خود را به شکل منحصربه‌فردی به‌عنوان کفاره‌ای برای گناهان قومش فدا می‌کند. ما تنها با ایمان از مرگ او بهره‌مند می‌شویم.

انجیل لوقا، هرچند گاهی پیچیده است، اما گنجینه‌ای از دانش است که بدن مسیح را بنا می‌کند و ایمان قوم خدا را تقویت می‌کند.

یوحنا در پایان انجیل خود، هدف از نگارش آن را اینگونه بیان می‌کند: «لیکن این قدر نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی، مسیح و پسر خدا است، و تا ایمان آورده به اسم او حیات یابید.»

لوقا به رشد کلیسا، هم از نظر تعداد و هم از نظر بلوغ روحانی اشاره دارد. او رشد کلیسا را به‌عنوان «رشد کلام» توصیف می‌کند.

سه حقیقت مهم درباره‌ی کتاب رومیان این است که: (۱) انجیل هدیه‌ای رایگان از جانب خداوند است، (۲) نجات تنها با فیض، تنها از راه ایمان، و تنها در مسیح عطا می‌شود، و (۳) انجیل ما را از شیطان، گناه، و مرگ آزاد کرده است تا در تازگی حیات قدم برداریم.

محبّت شبانی او در سراسر نامه مشهود است. آخرین سخنان او در این رساله چنین است: "محبّت من همواره با همه‌ی شما که با عیسی مسیح متّحد هستید باشد. آمین."